یعنی چه
«سحور زدن» (یا سحوری زدن) در متون کهن و لغتنامههای اصیل مانند دهخدا، به معنای کوبیدن و در زدنِ خانهها (بهویژه منازل بزرگان) توسط منادیان، چاوشخوانان یا گدایان در سحرگاهان ماه رمضان است تا مردم را برای خوردن سحری بیدار کنند و ثواب یا کمک مالی دریافت نمایند. همچنین در زبان محاورهای امروز، گاه به معنای مجازِ «سحری خوردن» یا تناول وعده پیش از اذان صبح به کار میرود.
تلفظ
این ترکیب از واژه عربی «سَحور» (به فتح سین) به معنی وعده غذایی سحرگاه و فعل فارسی «زدن» (به معنی کوبیدن یا آهنگ نواختن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح ۷ حرفی «سحور زدن» است که به عنوان سنت بیدارباش سحری یا در زدن رمضانی شناخته میشود.
به انگلیسی
با توجه به دو وجه معنایی این عبارت، هم به معنای آیین بیدارباش رمضانی و هم به معنی محاورهایِ خوردن سحری معادلسازی میشود.
به عربی
در فرهنگ عربی، عمل شخصِ بیدارکننده را «تسحیر» و خود او را «مسحّراتی» مینامند که با طبل یا کوبیدن در، مردم را بیدار میکند.
به ترکی
در فرهنگ ترکی استانبولی، نزدیکترین معادل سنتی برای بیدار کردن مردم در سحرگاه، نواختن طبل سحری است.
جمعبندی و توضیح کامل سحور زدن
اصطلاح «سحور زدن» یک ترکیب فعلی با ریشهای کهن است که دو لایه معنایی متمایز را در خود جای داده است. در نگاه اول و بر اساس مستندات لغوی و ادبی (مانند اشعار مولوی در مثنوی)، این عبارت مترادف با «سحوری زدن» و به معنای یک آیین سنتی رمضانی است؛ اقدامی که در آن منادیان و چاوشخوانان با کوبیدن درِ خانهها یا نواختن طبل، مردم روزهدار را برای ادای عبادت و خوردن سحری بیدار میکردند.
از سوی دیگر، در کاربردهای عامیانه و محاورهای معاصر، این اصطلاح گاه به شکل سادهشدهای برای بیان عملِ «سحری خوردن» و تناول وعده غذایی پیش از فجر به کار میرود. ریشه کلمه «سحور» به فرهنگ عربی و زمان فجر بازمیگردد که در ترکیب با فعل فارسی «زدن»، یک اصطلاح کاملاً بومی و آمیخته با سنتهای مذهبی منطقه را پدید آورده است.