یعنی چه
واژهای مرکب در زبان فارسی است که به فرد سالخورده و کهنسال اشاره دارد؛ کسی که گذشت عمر و پیری، رنگ موهای سرش را به سپیدیان چانده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت سِپیدسَر است که از دو جزء واژگانی «سپید» و «سر» تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه سپیدسر به عنوان پاسخ برای راهنماهای «پیر»، «سالخورده» یا «سفیدمو» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این ویژگی ظاهری و سنی از صفتهایی مانند White-haired یا Hoary استفاده میشود.
به فارسی
از واژههای هممعنی و برگردانهای روان این کلمه در زبان فارسی میتوان به پیر، مسن، موسفید و سرسپید اشاره کرد.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، سپیدسر علاوه بر دلالت بر سن بالا، نمادی از فرزانگی، حکمت، کسب تجربه و همچنین کنایه از روزگار و جهان پیر (عجوز جهان) است.
جمعبندی و توضیح کامل سپیدسر
واژه «سپیدسر» یک صفت مرکب اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «سپید» (برگرفته از ریشه پهلوی spēd) و «سر» ساخته شده است. این واژه در متون ادبی و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و عمید به معنای فرد پیر، سالخورده و کسی که موی سرش سپید گشته، به کار میرود.
در فرهنگ و ادبیات پارسی، این کلمه صرفاً یک ویژگی ظاهری را بیان نمیکند، بلکه نمادی از خرد، پختگی، گذر عمر و فرزانگی است. شاعران گاهی از این تعبیر برای کنایه زدن به پیر جهان و روزگار کهنسال نیز بهره بردهاند. گرچه خود واژه به دلیل ریشه فارسی در قرآن نیامده، اما مفهوم زیبای آن در آیه ۴ سوره مریم با تعبیر درخشش و سپیدی موی سر در پیری منعکس شده است.