یعنی چه
«أنعمنا» یک فعل ماضی از صیغه متکلممعالغیر (جمع متکلم) در زبان عربی است. این واژه به معنی «ما نعمت دادیم»، «ما بخشیدیم» یا «ما لطف و احسان کردیم» است که در متون دینی و قرآنی، فاعل آن ذات باریتعالی (خداوند) است و به اعطای مواهب مادی و معنوی به انسانها اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «أَنْ-عَمْ-نَا» (An'amna) است؛ به طوری که همزه و نون ساکن در بخش اول، عین مفتوح و میم ساکن در بخش دوم، و نون ممدود در بخش پایانی قرائت میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این واژه معمولاً به صورت افعالی که دلالت بر اعطای برکت و لطف از سوی پروردگار دارند، برگردانده میشود.
به عربی
در زبان عربی معیار و برای بیان مترادفهای هممعنی، از افعالی مانند احسان کردن، بخشیدن و عطا کردن فضل و کرامت استفاده میشود.
به فارسی
رایجترین و دقیقترین برگردانهای این واژه در زبان فارسی عبارتند از: «نعمت بخشیدیم»، «احسان کردیم»، «موهبت دادیم» و «لطف کردیم».
در قرآن
این صیغه خاص (أنعمنا) در آیاتی از قرآن کریم از جمله آیه ۸۳ سوره اسراء («وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ...») و آیه ۵۱ سوره فصلت برای توصیف رفتار انسانها پس از دریافت مواهب الهی به کار رفته است. شایان ذکر است که در سوره حمد، صیغه مفرد آن یعنی «أَنْعَمْتَ» (نعمت دادی) ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل انعمنا
واژه قرآنی «انعمنا» ریشه در فرهنگ و معارف اسلامی دارد و نمایانگر فضل، رحمت رحمانیه و بخشش بیکران پروردگار نسبت به بندگان است. این کلمه در ادبیات مذهبی و عرفانی فارسی نیز به عنوان نمادی از توفیق الهی و یادآوری منشأ اصلی تمام داشتههای مادی و معنوی انسان شناخته میشود.
بررسی بافتار آیات نشان میدهد که استفاده از این لفظ غالباً با مفهوم آزمایش انسان و تنبه دادن به او در برابر ناسپاسیها همراه است؛ چرا که یادآوری نعمتها، وظیفه شکرگزاری و حرکت در صراط مستقیم را برای انسان مؤمن تداعی میکند.