یعنی چه
واژه مُعتَنی در لغت به معنای اهتمامکننده، توجهکننده و تیماردارنده است. این کلمه اسم فاعل است و به فردی اشاره دارد که نسبت به یک موضوع یا کار، دلسوزی، کوشش و دقت فراوان به خرج میدهد و از آن غافل نمیشود.
تلفظ
این واژه به صورت مُعتَنی (با ضمه ميم و فتح تاء) تلفظ میشود. در کاربردهای مفعولی به صورت «معتنیبه» (معتنابه) نیز میآید.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «توجهکننده»، «اهتمامکننده» یا «کوشا»، واژه ۵ حرفی «معتنی» قرار میگیرد.
به فارسی
معادلهای فارسی روان و دقیق این واژه شامل عباراتی چون توجهکننده، رسیدگیکننده، دلسوز، بااهمیتشمار و فرد کوشا و ساعی است.
در قرآن
صیغهٔ خاص «معتنی» در متن قرآن وجود ندارد؛ هرچند ریشه ثلاثی آن (ع ن ی) در آیاتی مانند «وَعَنَتِ الْوُجُوهُ» به چشم میخورد که البته در آنجا به معنای خضوع و خواری است و با مفهوم عنایت و اعتنا تفاوت دارد.
نماد چیست
این واژه صفت انتزاعی است و نماد مادی یا اسطورهای ندارد، اما در بافت متنهای ادبی نمادی از شخص دلسوز، پیگیر و مظهر وظیفهشناسی و توجه کامل به امور است.
جمعبندی و توضیح کامل معتنی
واژه مُعتَنی یک صفت عربی (اسم فاعل از باب افتعال) است که در زبان و ادبیات فارسی به معنای شخصِ توجهکننده، مراقب و اهتمامورز به کار میرود. این کلمه به کسی اشاره دارد که با دقت و کوشش فراوان به امور رسیدگی میکند و نقطه مقابل افراد غافل و بیاعتناست.
نکته مهم در کاربرد این واژه، تمایز آن با ترکیب «مُعتَنیبه» (یا همان معتنابه) است؛ معتنی اسم فاعل و به معنی کننده کار است، در حالی که معتنیبه اسم مفعول بوده و به کار یا چیزی اشاره دارد که خود مورد توجه و بااهمیت قرار گرفته است.