یعنی چه
عصعوص یا عصعص در اصطلاح کالبدشناسی به بخش انتهایی ستون مهرهها گفته میشود که از جوش خوردن چند مهرهٔ کوچک تشکیل شده است و در پایین استخوان خاجی قرار دارد.
تلفظ
این واژه در متون لغوی و پزشکی به صورت عَصْعُوص یا عُصْعُوص (با فتح یا ضم عین اول) تلفظ میشود و شکل گفتاری و محلی واژهٔ عُصْعُص است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این استخوان از واژه علمی Coccyx و در اصطلاح عامیانه از Tailbone استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فصیح به آن العُصْعُص میگویند. همچنین در متون روایی و کلامی از آن با نام عَجْبُ الذَّنَب یاد شده است.
به فارسی
رایجترین و دقیقترین معادل فارسی این واژه کالبدشناسی، «دنبالچه» یا «استخوان دنبالچه» است که در گذشته به آن استخوان دم نیز میگفتند.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ عامه نماد خاصی ندارد، اما در متون کلامی و روایات اسلامی (به ویژه مبحث معاد جسمانی)، به عنوان نماد جزء زوالناپذیر بدن انسان شناخته میشود که ریشه و منشأ بازسازی مجدد انسان در قیامت است.
جمعبندی و توضیح کامل عصعوص
واژهٔ عصعوص (که شکل دیگر عُصعُص است) یک اصطلاح کالبدشناسی به شمار میرود و اشاره به استخوان کوچک، مثلثی و پایانی ستون فقرات انسان دارد که در زبان فارسی امروز به آن «دنبالچه» میگویند. این عضو از جوش خوردن چند مهرهٔ کوچک در زیر استخوان خاجی پدید آمده است و نقش مهمی در ساختار نشستن و پایداری لگن دارد.
این کلمه اگرچه ریشهٔ عربی دارد، اما در متون مذهبی، پزشکی کهن و فرهنگهای لغت فارسی کاربرد فراوانی داشته است. در روایات و مباحث کلامی مربوط به معاد جسمانی، از این بخش از بدن با نام «عجبالذنب» نیز یاد شده و اعتقاد بر این است که این استخوان کوچک پس از مرگ نابود نمیشود و پایهٔ بازسازی بدن انسان در روز رستاخیز قرار میگیرد.