یعنی چه
این واژه جمع «نامحرم» است. در فضای فقهی و حقوقی اسلامی به زن و مردی اطلاق میشود که با یکدیگر محرم نیستند و ازدواج آنها با هم جایز است. در کاربرد عمومی و ادبی، به افراد بیگانه، ناآشنا و کسانی که شایستگی درک یا نگهداری یک راز را ندارند، نامحرم گفته میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت نا (پیشوند نفی فارسی) + مَحْرَم (واژه عربی) + ان (نشانه جمع فارسی) است.
در جدول
پاسخ اصلی برای این کلمه در جدول ۸ حرف دارد. معادلهای دیگر آن شامل بیگانگان، غریبهها و اغیار است.
به انگلیسی
در متون اسلامی از واژه اصطلاحی Non-mahrams استفاده میشود، اما در کاربرد عمومی کلماتی مانند Strangers معنای غریبهها و بیگانگان را میرسانند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این مفهوم، به طور عام از کلمه «الأجانب» (بیگانگان نسبت به حریم خانواده) یا عبارت «غير المحارم» استفاده میشود.
به ترکی
واژه نامحرم عیناً در زبان ترکی استانبولی به کار میرود و با اضافه شدن پسوند جمع به صورت Namahremler نوشته میشود. معادل اصیل ترکی آن نیز Yabancılar است.
به فارسی
ترکیبی است از پیشوند نفی فارسی «نا» و واژه عربی «محرم» (از ریشه ح-ر-م). در زبان فارسی سره و اصیل میتوان از واژههایی چون بیگانگان و غریبهها به جای آن استفاده کرد.
در قرآن
لفظ «نامحرم» در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، مفهوم فقهی آن به صورت مفهوم مخالف در آیات بیان شده است؛ به عنوان مثال در آیه ۲۳ سوره نساء و آیه ۳۱ سوره نور، خداوند لیست دقیق محارم (مانند مادر، دختر، خواهر و...) را نام میبرد. کسانی که خارج از این فهرست باشند، از نظر احکام پوشش و نگاه، نامحرم به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل نامحرمان
واژه نامحرمان از ترکیب پیشوند نفی فارسی و یک کلمه عربی ساخته شده و در دو قلمرو فقهی و ادبی معنایی ریشهدار دارد. در نگاه شرعی، به تمامی افرادی اشاره میکند که خارج از مرز خویشاوندان نزدیک (محارم) قرار میگیرند و قوانین خاصی در زمینه حجاب، نگاه و معاشرت میان آنها حکمفرما است.
در قلمرو ادبیات، عرفان و فرهنگ شرقی، این کلمه معنایی نمادین و عمیقتر به خود میگیرد؛ به طوری که نامحرمان نماد افراد دنیاپرست، نااهل و کسانی هستند که به دلیل نداشتن صفا و پاکی دل، توانایی درک اسرار الهی، عشق و حقیقت را ندارند. چنان که حافظ میفرماید: «گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش».