یعنی چه
واژه جهارة یک مصدر عربی از ریشه «ج-ه-ر» است که در زبان فارسی به عنوان وامواژه به کار میرود. این کلمه دو معنای اصلی دارد: نخست، آشکار بودن، علنی بودن و سخن گفتن با صدای بلند؛ دوم، در متون کهن به معنای زیبایی، خوشمنظری، فخامت و بزرگ جلوه کردن کسی در چشم بیننده آمده است.
تلفظ
این واژه به صورت جَهارَة (جَهارَت) با فتح جیم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه پنج حرفی به عنوان پاسخ برای راهنماهای «بلندآوازی»، «آشکارا سخن گفتن» یا «خوشمنظری» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و معنای مورد نظر، میتوان از این معادلهای انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی این واژه به عنوان مصدر برای رساندن مفهوم ظهور و آشکار شدن کامل حس شنوایی یا بینایی استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق این واژه شامل بلندآوازی، آشکارایی، هویدایی، پدیداری و در معنای قدیمی آن خوشمنظری و زیبارویی است.
جمعبندی و توضیح کامل جهارة
واژه جهارة ریشه در زبان عربی دارد و از مصدر «ج-ه-ر» گرفته شده است. مفهوم محوری این کلمه بر پایه «ظهور و آشکار شدن کامل یک چیز» استوار است، چه این ظهور از طریق حس شنوایی باشد (مانند بلند کردن صدا و علنی سخن گفتن) و چه از طریق حس بینایی (مانند زیبایی قد و قامت و خوشمنظری فرد در چشم بیننده).
اگرچه خود واژه جهارة به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما همخانوادههای تنویندار و مشتقات دیگر آن مانند «جِهاراً» (آشکارا) در سورههایی نظیر سوره نوح به چشم میخورند. این کلمه در ادبیات و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین به عنوان نمادی از صراحت، بیپردهگویی و جلوه ظاهری ثبت شده است.