یعنی چه
به زبان آوردن در لغت به معنای جاری ساختن سخن بر زبان، آشکار کردن اندیشهها یا احساسات پنهان و تبدیل فکر به گفتار است. این اصطلاح کنایی زمانی به کار میرود که فرد موضوعی را که در دل یا ذهن داشته، بازگو و ابراز کند.
تلفظ
این عبارت فعلی به صورت [be zabān āvardan] تلفظ میشود که شامل واجهای مصوت کوتاه و بلند فارسی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای «به زبان آوردن»، بسته به تعداد حروف تعیینشده میتوان از معادلهای دقیق آن استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و متن سخن، از افعال متفاوتی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود؛ برای واژگان رسمیتر از utter و برای کاربردهای عمومی از say یا express استفاده میگردد.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح تفوّه یا فعل نطق نزدیکترین معادلهای ساختاری و معنایی برای جاری ساختن کلام بر زبان هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزین فارسی این واژه عبارتند از: گفتن، ابراز کردن، اظهار نمودن، بر زبان راندن، بر زبان جاری کردن، مطرح کردن و فاش ساختن.
جمعبندی و توضیح کامل به زبان آوردن
عبارت «به زبان آوردن» یک فعل مرکب کنایی و اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب اسم «زبان» و فعل «آوردن» شکل گرفته است. این اصطلاح فرآیند فیزیکی و روانی تبدیل یک فکر، نیت یا احساس درونی را به صوت و کلام قابل فهم برای دیگران توصیف میکند. معمولاً زمانی از این تعبیر استفاده میشود که بیان کردن مطلب با نوعی تکاپوی درونی، سختی یا گذار از حالت سکوت و کتمان همراه بوده باشد.
این اصطلاح در ادبیات فارسی نمادی از عبور از پنهانکاری به شفافیت و آشکار شدن حقیقت درون است. در ساختار گرامری، گرچه خود عبارت به دلیل کنایی بودن همخانواده مستقیم اشتقاقی ندارد، اما واژههای سازنده آن دارای مشتقات فراوانی مثل زبانزد، زبانآور، آورنده و فرآورده هستند که همگی بر پویایی و انتقال مفهوم دلالت دارند.