یعنی چه
لبیب واژهای کلاسیک و اصیل است که به فردی اشاره دارد که از ظواهر عبور کرده و با تکیه بر عقل خالص و ژرفاندیشی، به حقیقت و باطن امور دست مییابد. این کلمه به کسی اطلاق میشود که دارای هوش، زیرکی و فهمی عمیق است.
تلفظ
این واژه به صورت لَبیب (با فتحة روی حرف لام و سکون ب آخر) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ ۴ حرفی برای واژههایی همچون عاقل، باهوش، دانا و بخرد در جدول کلمات متقاطع.
به انگلیسی
معادلهای رایج زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم خردمندی و هوش عمیق.
به فارسی
مترادفها و برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل خردمند، عاقل، دانا، بخرد، فهمیده و هوشیار است که در برابر واژههایی چون جاهل، نادان و سفیه قرار میگیرند.
در قرآن
خود واژه مفرد «لَبِيب» به صورت مستقیم در متن قرآن به کار نرفته است؛ اما ریشه آن و شکل جمع مضاف آن یعنی «أُولُو الْأَلْبَابِ» به معنای صاحبان خرد و اندیشمندان، ۱۶ مرتبه در آیات قرآن کریم (مانند آیه ۱۹۰ سوره آلعمران) ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل لبیب
واژه «لبیب» یک صفت مشبهه با ریشه عربی (از ماده ل ب ب) است که وارد زبان فارسی شده و در ادبیات به معنای فرد خردمند، عاقل و ژرفاندیش به کار میرود. ریشه این کلمه به «لُبّ» به معنای مغز و هسته خالص هر چیز اشاره دارد؛ به این مفهوم که انسان لبیب کسی است که از پوسته و ظاهر مسائل عبور کرده و به مغز و حقیقت عمیق امور دست پیدا میکند.
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، این مفهوم پیوند نزدیکی با اصطلاح قرآنی «اولوا الالباب» دارد که به صاحبان خرد باطنی و نور فهم اطلاق میشود. انسان لبیب در نمادشناسی فرهنگی، مظهر عقلگرایی، حقیقتجویی و درک تحلیلی بالا است که رفتار و گفتارش بر پایه دانایی و دوراندیشی شکل میگیرد.