یعنی چه
واژه بداقی صفت نسبی است که به چند معنی بهکار میرود: در گیاهشناسی به معنی مربوط به درختچه زینتی بداغ (گل دنبه) است. در متون کهن لغوی به معنی منسوب به بداق (پاچه شلوار) آمده و در مردمشناسی نام یکی از طوایف و قومیتها در مناطقی از مرکز و غرب ایران است.
تلفظ
در اصطلاح گیاهشناسی و نام طایفه به صورت «بُداغی» (صفت نسبی از بُداغ) و در لغت کهن به صورت «بِدای/بِداقی» تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ ۵ حرفی در جدول برای کلمه «بداقی» خود این واژه است. کلمات همپوشان و مرتبط شامل بداغ، گل دنبه و پاچه شلوار هستند.
به انگلیسی
بسته به ریشه معنایی، در بستر گیاهشناسی معادل تیره Viburnum و در بستر پوشاک کهن معادل لبه یا دمپای شلوار است.
به عربی
در زبان عربی معادل دقیقی برای صفت نسبی آن وجود ندارد و به صورت توصیفی برای گیاه یا پوشاک ترجمه میشود.
به فارسی
در برگردان خالص فارسی، این واژه به معنای «مانند گلوله برفی»، «وابسته به دمپای جامه» یا اشاره به یکی از تبارها و خاندانهای اصیل ایرانی در نواحی مرکزی و همدان دارد.
در قرآن
واژه بداقی یا ریشههای مستقیم آن (بداغ/بداق) کاربرد قرآنی ندارند و در اصطلاحات دین اسلام یا متن کتاب مقدس مسلمانان به چشم نمیخورند.
نماد چیست
در فرهنگ نمادشناسی گلها و گیاهان زینتی، گل بداغ (که این واژه منسوب به آن است) به دلیل سپیدی یکدست و شکل کرویاش، نمادی از صلح، افکار بهاری، پاکی و بیگناهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بداقی
واژه «بداقی» یا «بداغی» یک واژه چندوجهی در زبان فارسی است که ریشههای متفاوتی برای آن ذکر شده است. در رایجترین کاربرد علمی و طبیعی، این واژه صفت نسبی از «بداغ» است؛ درختچهای زینتی با گلهای کروی و سفید رنگ که به گل دنبه یا گلوله برفی معروف است. از این رو، بداقی معنای منسوب به این گل یا سپیدی و زیبایی آن را متبادر میکند.
از سوی دیگر، در لغتنامههای کهن مانند برهان قاطع و دهخدا، واژه «بداق» به معنی لبه پایین یا پاچه شلوار و تنبان ضبط شده است و بداقی میتواند به معنی منسوب به این بخش از پوشاک باشد. علاوه بر این، در اصطلاح مردمشناسی، بداقی نام یکی از طوایف شناختهشده در مناطق مرکزی و غرب ایران (مانند استانهای مرکزی، همدان و لرستان) است که امروزه به عنوان نام خانوادگی نیز رواج دارد.