یعنی چه
واژهٔ «فَبَغى» از دو بخش «فَـ» (حرف عطف به معنی پس/آنگاه) و «بَغى» (فعل ماضی به معنی ستم کرد، سرکشی کرد، یا از حد گذشت) تشکیل شده است. این کلمه به معنای خروج از حد اعتدال و روی آوردن به ظلم و طغیان است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان عربی و متون کهن به صورت «فَبَغَیٰ» (fa-ba-ghā) با الف مقصوره در پایان آن است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمهٔ «فبغی» با ۴ حرف است. همچنین معادلهای آن مانند «پس ستم کرد» نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون قرآنی، این واژه به مفهوم طغیان، ظلم و سرکشی یک فرد بر دیگران برگردانده شده است.
به عربی
در کتب لغت عربی، مترادفهای این فعل را تجاوز از حد اعتدال به سوی باطل، خروج از طاعت و ستمگری دانشتهاند.
به فارسی
در ترجمههای کهن و معاصر فارسی، این کلمه را به صورت «پس ستم کرد»، «پس طغیان کرد» و «پس برتریجویی نمود» معنا کردهاند.
در قرآن
این واژه به صورت دقیق یکبار در قرآن کریم و در آیه ۷۶ سوره مبارکه قصص آمده است: «إِنَّ قَارُونَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوسَىٰ فَبَغَىٰ عَلَيْهِمْ»؛ به این معنی که همانا قارون از قوم موسی بود، پس بر آنها ستم و سرکشی کرد.
نماد چیست
کلمهٔ «فبغی» در فرهنگ اسلامی و متون تفسیری، نماد بارز ثروتزدگی، غرور، جنون قدرت و از دست دادن ظرفیت انسانی در برابر مادیات است که در نهایت به ستم بر جامعه منجر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل فبغی
واژهٔ «فَبَغى» یک فعل ماضی عربی مشتق از ریشه «ب غ ی» است که با حرف عطف «فـ» ترکیب شده و به معنای «پس ستم کرد» یا «پس سرکشی نمود» است. این کلمه به طور خاص در ادبیات قرآنی برای توصیف رفتار قارون پس از دستیابی به گنجها و ثروت بیکرانش استفاده شده است که نشان میدهد چگونه مادیات میتواند زمینهساز طغیان علیه همنوعان شود.
از نظر ساختار لغوی، ریشه این واژه به معنی طلب کردن و تجاوز از حد اعتدال است که در بیشتر بافتها بار معنایی منفی نظیر ظلم، یاغیگری و خروج از مسیر حق را متبادر میکند. در کتب لغت و متون تفسیری کهن فارسی نیز این کلمه عیناً یا به صورت ترجمه کاربرد داشته است.
در نهایت، این واژه در حوزه مفاهیم اخلاقی و نمادین، نشاندهنده فرجام شوم استکبار و فساد اجتماعی ناشی از انباشت ثروت است و به عنوان یک هشدار جدی درباره عواقب عبور از مرزهای اخلاقی و الهی شناخته میشود.