یعنی چه
واژه «قاول» در منابع لغوی به معنی شرط و قرار، میثاق، و همسخنی آمده است. این کلمه در اصل ریشه عربی دارد و به مرور زمان در متون کهن فارسی به معنای قول و قرار یا معاهده به کار رفته است، هرچند امروزه در زبان معیّار روزمره کمتر استفاده میشود.
تلفظ
این واژه به فتح قاف و واو تلفظ میشود. در ریشه اصلی عربی فعل ماضی از باب مفاعله است، اما در کاربرد کهن فارسی به صورت اسم یا مصدر سادهسازی شده معنایی تلفظ میگردد.
در جدول
کلمه «قاول» دقیقاً ۴ حرف دارد و در حل جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان معادل واژههایی چون پیمان، عهد یا قرارداد بستن پرسیده میشود.
به انگلیسی
بسته به اینکه در بافتار اسمی (پیمان و قرار) یا بافتار فعلی عربی (گفتگو و چانهزنی) به کار رود، معادلهای انگلیسی آن متفاوت خواهد بود.
به عربی
در زبان عربی، «قاوَلَ» فعلی از باب مفاعله (ریشه قول) به معنی مصاحبت، مجادله یا گفتگو است و اسم مصدر آن «مقاولة» به معنی معاهده و پیمان به کار میرود.
در قرآن
خود واژه «قاول» به صورت مستقیم در متن قرآن مجید به عنوان یک کلمه مستقل ثبت نشده است؛ با این حال، ریشه سه حرفی آن یعنی «ق و ل» (گفتن) در قالب مشتقاتی نظیر «قال»، «قول» و «یقولون» صدها بار در آیات مختلف تکرار شده است.
نماد چیست
در متون ادبی و کهن، این واژه کنایه و مجازی از پایبند بودن به عهد، تعهد، گفتگوهای دوطرفه برای حل مسائل و نمادی از میثاق و وفاداری به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل قاول
واژه «قاول» ریشه در زبان عربی و از ماده «ق و ل» دارد. این کلمه در اصلِ ساختار عربی خود، فعلی از باب مفاعله است که معنای گفتوگو، مذاکره، مباحثه و چانهزنی دوطرفه را افاده میکند. نباید این واژه را با «مقاول» به معنی پیمانکار اشتباه گرفت، هرچند که همخانواده هستند.
در زبان و ادبیات کهن فارسی، «قاول» دچار تحول معنایی شده و بیشتر به عنوان اسم یا مصدر به معنای عهد، پیمان، شرط، قرار و قرارداد به کار رفته است. ترکیب تاریخی «قاول و قرار» در متون قدیمی اداری و آهنگین گواهی بر این کاربرد است.
امروزه این کلمه در زبان فارسی معیار و محاورهای روزمره کاملاً منسوخ شده و جای خود را به واژههایی چون «قول و قرار»، «پیمان» یا «توافقنامه» داده است؛ با این حال به دلیل ساختار چهار حرفی و معنای خاص خود، کماکان در طراحی جدولهای کلمات متقاطع و متون ادبی کهن مورد توجه قرار میگیرد.