یعنی چه
«الباکین» یک واژهٔ عربی (جمع مذکر سالم از ریشهٔ بکی) است و به معنای کسانی است که گریه میکنند، اشک میریزند یا در سوگ و اندوه هستند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت اَلْباكِينَ (al-bākīn) با سکون لام و کسره کلامی روی حرف کاف و یای مدی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «گریهکنندگان» در ۷ حرف، واژهٔ «الباکین» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این واژه از ترکیبهایی که به افراد در حال گریه اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود کاملاً عربی و اسم فاعل جمع است که در ادبیات مذهبی و ادعیه کاربرد فراوان دارد.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این واژه به زبان فارسی شامل کلماتی چون گریهکنندگان، اشکریزان، عزاداران و ماتمزدگان میشود.
در قرآن
خود واژهٔ «الباکین» به همین شکل در متن قرآن کریم ذکر نشده است، اما مشتقات فعلی همخانوادهٔ آن مانند «یَبْکُوا» (بگریند) در آیاتی نظیر آیه ۸۲ سوره توبه به کار رفته است. بیشترین کاربرد این کلمه در ادعیه مشهور مانند «یا حبیب الباکین» در دعای جوشن کبیر است.
نماد چیست
این کلمه در فرهنگ اسلامی و مذهبی نماد توبه و بازگشت به سوی خدا، ندامت از گناهان، خشوع قلب در برابر پروردگار و همچنین نشانهٔ پیوند عاطفی عمیق در سوگواریهای مذهبی به ویژه عزاداری حسینی است.
جمعبندی و توضیح کامل الباکین
واژهٔ «الباکین» کلمهای با ریشهٔ عربی (از ثلاثی مجرد ب ک ی) است که به معنای گریهکنندگان و اشکریزان است. این کلمه اگرچه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما مشتقات همخانوادهٔ آن بارها در آیات قرآنی استفاده شدهاند و خود واژه نیز جایگاه ویژهای در فرهنگ متون مذهبی، احادیث و ادعیه شیعی دارد.
سرشناسترین و آشناترین کاربرد این واژه برای فارسیزبانان، در فراز ۸۷ دعای شریف جوشن کبیر است که خداوند با عبارت «یا حَبیبَ الباکین» (ای دوستدار گریهکنندگان) خوانده میشود. همچنین در روایات مذهبی مربوط به عزاداری امام حسین (ع) نیز عبارت «صَلَّى اللَّهُ عَلَى الْبَاکِینَ عَلَى الْحُسَیْن» به چشم میخورد.
در حوزهٔ ادبیات عرفانی و نمادشناسی، الباکین اشاره به سالکان و مؤمنانی دارد که از روی خشوع، خوف از پروردگار، اشتیاق الهی یا پشیمانی از خطایا اشک میریزند و این گریه نشانهٔ پاکی روح و صفای باطن آنها تلقی میشود.