یعنی چه
الراوی شکل معرفه (دارای حرف تعریف ال) از کلمه راوی است. این واژه در لغت به کسی اشاره دارد که حکایت، داستان، شعر، خبر یا حدیثی را از شخص دیگری شنیده و آن را برای دیگران بازگو، نقل یا منتقل میکند.
تلفظ
در زبان عربی با تشدید روی حرف راء به صورت «اَلرّاوِی» تلفظ میشود. در کاربرد فارسی معمولاً همانند «راوی» اما با افزودن الف و لام خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدول مربوط به نقلکننده حدیث یا شعر با تعداد حروف مشخصشده.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای انگلیسی آن مشخصکننده نقش روایتگری ادبی یا انتقال سنتی اخبار هستند.
به عربی
این کلمه اصالتاً عربی و اسم فاعل اعلالشده از ریشه (ر و ی) است که با گرفتن ال تعریف، یاءِ پایانی آن بازمیگردد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون روایتگر، داستانگو، نقلکننده و سخنگوی است.
در قرآن
خود کلمه «الراوی» یا «راوی» با این ساختار در متن قرآن کریم به کار نرفته است. ریشه (ر و ی) صرفاً در واژه «رِویاً» (سوره مریم) آمده که از نظر معنایی مربوط به دیدن و ظاهر است و به معنای روایت کردن نیست.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عربی، این واژه نماد امانتداری در حفظ سنتهای شفاهی، انتقال تاریخ و زنجیره متصل اسناد احادیث به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل الراوی
واژه «الراوی» ریشه در زبان عربی دارد و شکل معرفه کلمه «راوی» است. این کلمه از ریشه سه حرفی (ر و ی) مشتق شده که در اصل به معنای نقل کردن و در کاربردهای قدیمیتر به معنای آبآورنده و سیرابکننده نیز بوده است. در سنت ادبی و مذهبی، الراوی به کسی اطلاق میشد که اشعار یک شاعر را حفظ کرده و در مجالس میخواند، یا شخصی که احادیث پیامبر و بزرگان را با ذکر سند به نسلهای بعدی منتقل میکرد.
اگرچه این کلمه در متن قرآن کریم به کار نرفته است، اما جایگاه بسیار مهمی در علوم حدیث (علم رجال و درایه) و ادبیات کلاسیک دارد. در زبان فارسی امروز، این کلمه بیشتر در ساختارهای ادبی و هنری به معنای دانای کل، راوی داستان یا گوینده متن فیلمها و نمایشها (Narrator) کاربرد دارد و نشاندهنده واسطه انتقال یک مفهوم یا داستان به مخاطب است.