یعنی چه
واژه القهر در اصل به معنای چیرگی، تسلط کامل و فروکاستن قدرت طرف مقابل از روی قدرت و اجبار است. در زبان عامیانه فارسی، این کلمه به تیرگی روابط، رنجش و قطع گفتگو میان دو نفر پس از یک ناراختی (خلاف آشتی) اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح قاف و سکون هاء و راء به صورت [اَلْقَهْر] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان چیرگی یا خشم با احتساب حرف تعریف، ۵ حرفی است.
به انگلیسی
بسته به متن استفاده، معادلهای انگلیسی آن از تسلط و سلطهجویی تا رفتار سکوتآمیز پس از رنجش تغییر میکند.
به عربی
در زبان عربی فصیح برای معنای اصلی از واژههای غلبه و اخضاع، و برای معنای دوری گزیدن از هجر استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق آن در معنای متنی شامل چیرگی، زور، ستم و در کاربرد اجتماعی شامل سرگرانی، کدورت، رنجش و دوریگزینی است.
در قرآن
این ماده بارها در قرآن آمده است؛ از جمله به عنوان صفت الهی در «وَهُوَ الْقَاهِرُ فَوْقَ عِبَادِهِ» (انعام/۱۸) و «لِّلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ» (ابراهیم/۴۸) که نشاندهنده قدرت مطلق است. همچنین در قالب فعل «فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ» (ضحی/۹) به معنای خوار و مقهور نساختن یتیم به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ مادی نماد فیزیکی خاصی ندارد، اما در ادبیات عرفانی و کلامی، «قهر» در برابر «لطف» قرار میگیرد و نمادی از تجلی جلال، هیبت و عظمت شکستناپذیر خداوند در برابر تجلی جمال است. در روابط انسانی نیز نماد رنجش عمیق مکتوم است.
جمعبندی و توضیح کامل القهر
واژه «القهر» یک مفهوم دوجانبه غنی در زبان و فرهنگ ما دارد. در ریشه عربی و کاربرد قرآنی و کلامی، این کلمه بر غلبه، تسلط کامل، و توانایی مطلق دلالت میکند که در اسمای حسنی الهی مانند القاهر و القهار به اوج خود میرسد و نشاندهنده حاکمیت شکستناپذیر خداوند بر تمام هستی است.
از سوی دیگر، در تداول عامیانه و فرهنگ محاورهای فارسی، این واژه تغییر شکل معنایی داده و به حالت رنجش، سرگرانی و قطع رابطه موقت میان دو نفر اشاره دارد. این تفاوت ظریف میان اقتدار قاهرانه در لغت و دلخوری عاطفی در گویش روزمره، ویژگی جالب این کلمه است.