یعنی چه
واژهٔ بذیذه در متون و لغتنامههای کهن به سه معنای متفاوت به کار رفته است: نخست به معنی غلبه، پیروزی و برتری یافتن بر دیگری؛ دوم به معنی بهره، حظ و نصیب؛ و سوم به معنی تنگی عیش، عسرت و سختگذرانی در زندگی.
تلفظ
این کلمه به صورت بَذیذه (با فتحهٔ باء و ذال آخر) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ پنج حرفی برای طراحان جدول کلماتی مانند غلبه، پیروزی، بهره، یا تنگی عیش، واژهٔ «بذیذه» است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و معنای مدنظر، برابرهای انگلیسی آن متفاوت است.
به عربی
ریشهٔ اصلی این کلمه عربی و از مادهٔ ثلاثی مجرد «ب ذ ذ» است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل پیروزی، تفوق، بهره، عسرت، بدحالی و سختی زندگی است.
نماد چیست
این واژه مفهوم نمادین یا اسطورهای ویژهای در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی ندارد و بیشتر کاربرد لغوی و معنایی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بذیذه
واژهٔ «بذیذه» یک واژهٔ وامگرفته از زبان عربی (از ریشهٔ بذذ) است که به لغتنامهها و متون کهن فارسی راه یافته است. این کلمه با توجه به بافتار متن میتواند سه مفهوم کاملاً متمایز و حتی متضاد داشته باشد؛ از یک سو به معنای غلبه، پیروزی و کسب بهره و نصیب به کار میرود و از سوی دیگر میتواند نشاندهندهٔ تنگی عیش، بدحالی و سختی در گذران زندگی باشد.
برخی از پژوهشگران لغوی نیز احتمال میدهند که در بعضی متون فارسی، این کلمه صورت دگرگونشده یا غلط املایی واژهٔ کلاسیک «بَذه» (به معنی دروغ، افسانه و سخن ساختگی) باشد، هرچند که اصالت آن با ریشهٔ عربی و معانی سهگانه در منابعی مانند منتهیالارب ثبت شده است.