یعنی چه
این واژه از دو بخش «شِقْوَة» (به معنی بدبختی و شقاوت) و ضمیر متصل «نا» (به معنی ما) تشکیل شده است و به چیره شدن تیره بختی و گمراهی بر انسان اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این واژه در اصل عربی به صورت شِقْوَتَنا یا شَقَوَتُنا است و در متون قرآنی به صورت نخست قرائت میشود.
در جدول
کلمه «شقوتنا» در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنمای «بدبختی ما در قرآن» یا «شقاوت ما» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این واژه اغلب به مفاهیمی چون سیهروزی، بدبختی و نگونساری گروهی ترجمه شده است.
به عربی
در عربی معیار و معاصر، معادل مستقیم این ترکیب قرآنی واژگانی نظیر شقاوتنا یا تعاستنا است که مفهوم فرجام بد را میرساند.
به فارسی
این واژه اصالت فارسی ندارد و یک ترکیب عربی است، اما در برگردانهای فارسی قرآن و تفاسیر مکتوب به صورت «بدبختی ما» و «شوربختی ما» ترجمه میشود.
در قرآن
این واژه تنها یکبار در قرآن کریم و در آیه ۱۰۶ سوره مؤمنون از زبان دوزخیان آمده است: «قَالُوا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَالِّينَ»؛ میگویند: پروردگارا! بدبختی ما بر ما چیره شد و ما گروهی گمراه بودیم.
جمعبندی و توضیح کامل شقوتنا
واژه «شقوتنا» یک واژه مستقل فارسی نیست، بلکه یک ترکیب عربی قرآنی است که از ریشه ثلاثی مجرد «ش ق ی» (به معنی بدبخت شدن و سختی کشیدن) مشتق شده است. این کلمه از دو جزء «شِقْوَة» به معنای شقاوت و بدبختی و ضمیر متصل «نا» به معنای «ما» تشکیل یافته و مجموعاً معنای «بدبختی و تیرهروزی ما» را بازگو میکند.
این عبارت تنها یک بار در قرآن کریم (آیه ۱۰۶ سوره مبارکه مؤمنون) به کار رفته است. در این بخش از قرآن، این کلمه در واقع اعتراف سوزناک دوزخیان در پیشگاه خداوند است؛ جایی که آنها اقرار میکنند هوی، هوس و بدبختی خودخواستهشان بر عقل و هدایت آنها چیره شد و در نهایت به گمراهی و سقوط اخلاقی آنان انجامید.
بار معنایی این واژه نشاندهنده مسئولیت شخصی انسان در قبال فرجام خویش است. در تفاسیر ادبی و قرآنی فارسی، شقوتنا به عنوان نمادی از سوء عاقبت، نتیجه انتخابهای نادرست و غلبه شقاوت بر سعادت شناخته میشود و در حل جدول نیز به عنوان یک واژه قرآنی ۶ حرفی مطرح میگردد.