یعنی چه
عبارت «سبات سنگین» ترکیبی اصطلاحی است که به خوابی بسیار عمیق، طولانی و سنگین اشاره دارد. در اصطلاحات پزشکی قدیم و جدید نیز به وضعیتی شبیه به کما، غشوه یا کرختی شدید بدن (لثرژی) گفته میشود که در آن فرد نسبت به محرکهای بیرونی پاسخی نمیدهد.
تلفظ
واژه اول با ضمه روی سین (سُـ) و واژه دوم با فتح روی سین و گاف تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، خود «سبات سنگین» (۹ حرف) یا مترادفهای آن مانند «خواب گران» است.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد پزشکی یا عامیانه، از معادلهای متفاوتی در انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که واژه سبات خود ریشه عربی دارد، ترکیب سُبات عمیق دقیقترین معادل برای آن است.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این ترکیب شامل «خواب گران» و «خواب سنگین» است که به خوبی سنگینی و ژرفای این نوع خواب را زنده میکنند.
در قرآن
ترکیب «سبات سنگین» در قرآن نیامده است، اما خود واژه «سُبات» دو بار در قرآن کریم (آیه ۹ سوره نبأ: «وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا» و آیه ۴۷ سوره فرقان: «وَالنَّوْمَ سُبَاتًا») به کار رفته است. در تفاسیر قرآنی، سُبات به معنی قطع موقت فعالیتهای بدنی و روحی برای تجدید قوا و رسیدن به آرامش تعبیر شده است.
نماد چیست
در ادبیات و عرفان، سبات سنگین نماد غفلت بزرگ و بیخبری از عالم معناست. در طبیعت، نشاندهنده فصل زمستان و خواب زمستانی حیوانات (احیای دوباره پس از ایستایی) و در نگاه مثبت، نماد رهایی کامل از هیاهو و رنجهای روزمره است.
جمعبندی و توضیح کامل سبات سنگین
عبارت «سبات سنگین» ترکیبی از واژه عربی «سُبات» (از ریشه س-ب-ت به معنی قطع کردن کار و استراحت) و صفت فارسی «سنگین» است. این ترکیب در زبان فارسی معاصر برای توصیف وضعیتی از خواب به کار میرود که فرد به سختی از آن بیدار میشود و حواس او موقتاً در آرامش یا کرختی کامل فرو میرود.
این واژه هم در ابعاد پزشکی (به عنوان حالتی شبیه به کما و لثرژی) و هم در ابعاد ادبی و قرآنی کاربرد دارد. گرچه در قرآن خودِ کلمه سُبات به عنوان نعمتی برای آرامش و بازسازی قوای تن مطرح شده، در ادبیات عرفانی گاهی به عنوان نمادی از خواب خرگوشی، غفلت و بیخبری انسان از حقایق پیرامونش به کار میرود.