یعنی چه
بادهنوشی (بادهنوشی) یک حاصل مصدر مرکب در زبان فارسی است که به عمل مصرف نوشیدنیهای مستکننده، شرابخواری و میخواری اشاره دارد.
تلفظ
این واژه از ترکیب «باده» (با فتحهی دال) و «نوشی» (با ضمهی نون و شین کشیده) ساخته شده است.
در جدول
کلمه «بادهنوشی» در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً ۸ حرف دارد. طراحان جدول ممکن است از مترادفهای آن مانند میگساری یا شرابخواری نیز استفاده کنند.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی بیشتر از اصطلاحات مربوط به مصرف شراب استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح شربالخمر دقیقترین معادل برای این واژه است.
به فارسی
واژههای هممعنی و اصیل فارسی برای بادهنوشی شامل میخواری، صبوحیزدن، صهبایش و مدامپرستی است. متضادهای عرفانی و سلوکی آن نیز زهد، پرهیزکاری، پارسایی و توبه هستند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و عرفان ایرانی (بهویژه در اشعار حافظ و مولانا)، بادهنوشی برخلاف معنای ظاهری، نماد فروپاشی عقل مصلحتاندیش، رهایی از ریا و خودپرستی، و غرق شدن در شور عاشقانه و معرفت شهودی است.
جمعبندی و توضیح کامل بادهنوشی
واژه «بادهنوشی» یک ترکیب اصیل فارسی از دو بخش «باده» (ریشه پهلوی) و «نوش» (ریشه اوستایی) است که در معنای لغوی به عمل شرابخواری و میگساری دلالت دارد. این واژه در فرهنگ لغات به عنوان یک رفتار مادی و مصرف نوشیدنیهای مستکننده تعریف میشود.
با این حال، جایگاه این واژه در شعر و ادبیات عرفانی ایران کاملاً دگرگون شده است. شاعران بزرگ با تغییر کارکرد این اصطلاح، آن را به نمادی از معرفت، شور معنوی و رهایی از بند تعصبات مادی تبدیل کردهاند، به طوری که در ادبیات صوفیانه، بادهنوش به فردی اطلاق میشود که از تجلیات الهی سرمست است.