معنی فراست چیست؟ مترادف آن

معنی

فراست به قدرتی ذهنی و درونی اشاره دارد که انسان به کمک آن می‌تواند از روی نشانه‌های بیرونی و ظاهری، به حقیقت پنهان و باطن امور یا ویژگی‌های شخصیتی افراد پی ببرد. در متون قدیمی، این واژه با تلفظ فَراسَت به معنای مهارت در اسب‌سواری نیز به کار رفته است.

یعنی چه

وقتی می‌گویند کسی دارای فراست است، یعنی او توانایی بالایی در تحلیل سریع رفتارها، چهره‌ها و موقعیت‌ها دارد؛ به طوری که پیش از دیگران متوجه اصل ماجرا و نیت‌های پنهان می‌شود.

مترادف

واژه‌هایی مانند بصیرت، درایت، کیاست و تیزفهمی نزدیک‌ترین معانی را به فراست دارند که همگی بر هوش عمیق و درک ماورای ظاهر دلالت می‌کنند.

جمله سازی

تلفظ

این واژه در زبان فارسی معمولاً به کسر فاء (فِراسَت) تلفظ می‌شود که به معنی هوشمندی و تیزبینی است. در متون کهن عربی و فارسی، فتح فاء (فَراسَت) به معنای مهارت در سوارکاری و شناخت اسب است.

در جدول

در جدول‌های کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «زیرکی»، «هوشمندی»، «بینش» یا «قیافه‌شناسی»، واژه ۵ حرفی «فراست» یک جواب دقیق است.

به انگلیسی

برای انتقال مفهوم فراست در زبان انگلیسی، بسته به میزان تاکید بر هوش یا شهود درونی، از واژه‌های متنوعی استفاده می‌شود.

به فارسی

معادل‌های اصیل فارسی که می‌توانند جایگزین واژه عربی فراست شوند، شامل واژه‌هایی چون تیزبینی، ژرف‌نگری، چشم‌باطن و هوشمندی عمیق هستند.

نماد چیست

در ادبیات عرفانی و فرهنگ اسلامی، فراست نماد «نور الهی» و «چشم باطن» است؛ نیرویی معنوی که حجاب ظاهر را می‌شکافد. در حدیث نبوی آمده است: «اتَّقُوا فِراسَةَ المؤمنِ؛ فإنّهُ يَنظُرُ بنورِ اللّهِ» (از فراست مؤمن بپرهیزید، چرا که او با نور خدا می‌نگرد).