معنی
نشانه در زبان فارسی به معنی هرگونه علامت، اثر، داغ یا ویژگی مشخصی است که راهنما یا دلالتکننده بر مفهوم، شیء یا پدیده دیگری باشد. همچنین این واژه در تیراندازی به معنای هدف یا آماج نیز به کار میرود.
یعنی چه
عبارت «نشانه» یعنی هر آن چیزی که وضع شده تا ما را به یک مفهوم پنهان یا آشکار هدایت کند؛ این کلمه از ریشهٔ پهلوی nišān به معنی علامت گرفته شده و با مصدر نشاندن (ثابت کردن چیزی در یک جا) پیوند دارد.
مترادف
کلمات فوق در متون مختلف بسته به سیاق متن میتوانند به عنوان جایگزین واژه نشانه استفاده شوند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه واژگانی «نشان» مشتق شدهاند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً با توجه به تعداد حروف درخواستی، واژههایی مانند نشانه، علامت یا آماج کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به این که نشانه در چه زمینهای (زبانشناسی، تیراندازی یا راهنمایی) به کار رود، معادلهای انگلیسی متفاوثی دارد.
به عربی
در متون عربی و قرآنی، کلمه «آیة» دقیقترین معادل مفهومی برای نشانههای پروردگار در جهان آفرینش است.
نماد چیست
در حوزه نشانهشناسی، نشانه نمادی از پیوند میان یک پدیده ظاهری (دال) و حقیقت درون آن (مدلول) است. برای مثال، دود به عنوان یک نشانه طبیعی، نماد و مظهر وجود آتش پنهان قلمداد میشود.
جمعبندی و توضیح کامل نشانه
واژهٔ «نشانه» یکی از کلمات اصیل و ریشهدار زبان فارسی است که از دوران پارسی میانه (پهلوی) به صورت nišān به ما رسیده و ساختار آن متشکل از «نشان + ه» است. این کلمه طیف وسیعی از معانی شامل علامت، مظهر، اثر مادی و حتی هدف تیراندازی را در بر میگیرد و در فرهنگ اسلامی-ایرانی معادل کلمه «آیه» به معنای جلوههای شناخت خداوند در عالم آفرینش است.
در دنیای مدرن و علوم زبانی نیز این واژه پایه و اساس علم «نشانهشناسی» قرار گرفته که به بررسی نشانههای قراردادی و طبیعی و نحوه انتقال مفاهیم میان انسانها میپردازد. در واقع هر چیزی که بتواند ذهن ما را از صورت ظاهری خود به یک معنای عمیقتر هدایت کند، یک نشانه به شمار میرود.