یعنی چه
واژهٔ «مذمتکننده» اسم فاعل ترکیبی است و به فردی ملامتگر اشاره دارد که عیب، خطا یا رفتار ناپسند کسی یا چیزی را بیان کرده و آن را محکوم یا بدگویی میکند.
تلفظ
این واژه از واژهٔ عربی مُذَمَّت (مصدر میمی) به همراه صفت فاعلی «کننده» در فارسی ساخته شده است.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواستهشده میتوانید از واژههای هممعنی مانند ملامتگر یا عیبجو استفاده کنید.
به انگلیسی
بسته به لحن متن، واژههای متفاوتی در انگلیسی برای این مفهوم به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی اسم فاعلهای برخاسته از ریشههای ذم و لوم دقیقترین معادلها هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این کلمه شامل نکوهشکننده، ملامتگر و سرزنشگر است که در ادبیات معاصر و کلاسیک کاربرد فراوان دارند.
در قرآن
خودِ واژه ترکیبی «مذمتکننده» در قرآن نیامده است، اما مفاهیم مترادف آن به وفور دیده میشود؛ مانند آیه ۵۴ سوره مائده (...وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ...) که به عدم ترس مؤمنان از ملامتِ ملامتگران اشاره دارد و یا واژههای هُمَزة و لُمَزة در سوره همزه که به عیبجویان و بدگویان اشاره میکند.
نماد چیست
در ادبیات و تمثیلهای سنتی، نماد پردازی بصری مستقیمی برای این صفت وجود ندارد، اما صفت مذمتکنندگی معمولاً با تعابیری چون «زبان نیشدار»، «عقرب» یا «خار» که مایهٔ آزار دیگران است، در فرهنگ و ادبیات کنایی بازنمایی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مذمت کننده
واژهٔ «مذمتکننده» یک صفت فاعلی ترکیبی در زبان فارسی است که از ریشه عربی «ذ م م» (به معنی نکوهش و ضد مدح) همراه با میانوند و صفت فاعلی فارسی ساخته شده است. این واژه به کسی اطلاق میشود که کار، رفتار یا شخصیت دیگران را به باد انتقاد، سرزنش و عیبجویی میگیرد و نقطهٔ مقابل کلماتی چون ستایشگر، مدحکننده و ثناگو است.
اگرچه خود این واژه به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما مفاهیم همپوشان و مترادف اخلاقی آن مانند «لائم» (سرزنشگر)، «لوامه» (نفس ملامتگر) و «همزه و لمزه» (بدگویان و عیبجویان) به کرات برای تبیین رفتارهای اخلاقی مثبت یا منفی انسانها استفاده شده است. در ادبیات فارسی نیز این مفهوم گاهی بار منفی (به معنای خردهگیری بیجا) و گاهی بار اصلاحی دارد.