معنی
واژهٔ «ننگ» در زبان فارسی به احساس درونی شرمساری و همچنین وضعیت یا لکهای اجتماعی اشاره دارد که باعث از بین رفتن آبرو، اعتبار و بدنامی فرد یا خانواده در جامعه میشود.
یعنی چه
این کلمه زمانی به کار میرود که شخص یا گروهی دست به کاری بزنند که در نظر جامعه ناپسند، شرمآور و خفتبار باشد؛ به طوری که ارزش و جایگاه اجتماعی آنها به شدت سقوط کند.
مترادف
واژههای فوق همگی در معنای از دست رفتن آبرو و ایجاد شرمساری با ننگ همپوشانی دارند.
متضاد
این کلمات در تضاد کامل با ننگ هستند و بر کسب اعتبار و سربلندی دلالت میکنند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ «ننگ» به عنوان پاسخ دقیق و سه حرفی برای پرسشهایی با عنوان عار، بدنامی یا بیآبرویی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به شدت واقعه و بافت متن، از معادلهای متفاوتی برای رساندن مفهوم ننگ استفاده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، به ویژه در آثار حماسی مانند شاهنامه فردوسی، «ننگ» نماد پذیرش خواری، بیغیرتی و تسلیم در برابر ظلم است. شاهنامه ترجیح دادن مرگ سرخ بر زندگی ننگین را ستایش میکند. همچنین در ادبیات عرفانی و کلاسیک، این واژه معمولاً در تقابل با «نام» (به معنی شهرت و پرستیژ دنیوی) به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ننگ
واژهٔ «ننگ» از ریشهٔ فارسی میانه (پهلوی) به صورت nang مشتق شده است. جالب اینجاست که این کلمه در ابتدا در متون کهن و ایران باستان، بیشتر معنایی مثبت نظیر «غیرت، تعصب، ناموس و فخر» داشت، اما به مرور زمان دچار تحول معنایی شد و امروزه صرفاً باری منفی دارد و به معنای عار، رسوایی و لکهٔ بدنامی به کار میرود.
در فرهنگ ایرانی، حفظ آبرو و دوری از ننگ ارزش بسیار بالایی دارد؛ به طوری که در ادبیات حماسی ما، پهلوانان همواره مرگ در میدان نبرد را بر زندگی همراه با ننگ و بندگی ترجیح میدادند. این کلمه گرچه در قرآن به طور مستقیم نیامده، اما مفاهیم همارز آن مانند «خِزی» به معنای خواری و رسوایی در دنیا، به خوبی این بار معنایی را منتقل میکنند.