یعنی چه
این اصطلاح در فقه اسلامی به عرق و ترشحات پوستی حیوانی (مانند شتر یا گاو) اشاره دارد که به دلیل تغذیه از مدفوع و نجاسات انسان، «جلّال» نامیده میشود و تا پیش از پاکسازی (استبراء) احکام طهارت خاصی دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت فقهی به صورت «عَرَقُ الْجَلّال» است که در آن جلال با تشدید روی لام اول به معنی نجاستخوار است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً خود واژه «عرق الجلال» با ۹ حرف یا شرح آن یعنی «عرق حیوان نجاستخوار» است.
به انگلیسی
در متون حقوقی و فقهی انگلیسی برای توصیف این اصطلاح از عبارتهای توصیفی مربوط به حیوانات نجاستخوار استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب اصالتاً عربی است و در متون فقه عامه و امامیه به همین صورت یا به شکل «عرق الحیوان الجلال» به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان این مفهوم فقهی، آن را به صورت ترشحات و عرق بدن حیوان مصرفکننده نجاسات ترجمه میکنند.
به فارسی
برگردان و معادل مستقیم این اصطلاح فقهی در زبان فارسی، «عرق حیوان نجاستخوار» یا «عرق حیوان جلّال» است.
در قرآن
ترکیب «عرق الجلال» یا واژه جلال به این معنی فقهی در قرآن کریم وجود ندارد؛ بلکه ریشه این احکام در احادیث، روایات معصومین و کتب فقهی و رسالههای عملیه است.
نماد چیست
این واژه بر خلاف واژههای عرفانی دارای ابعاد سمبلیک یا نمادین در ادبیات نیست و تنها یک عنوان حقوقی، شرعی و بهداشتی برای تعیین تکالیف عبادی است.
جمعبندی و توضیح کامل عرق الجلال
عبارت «عرق الجلال» یک اصطلاح تخصصی در فقه و حقوق اسلامی است و به عرق یا ترشحات بدن حیوان حلالگوشتی اشاره دارد که به دلیل تغذیه مداوم از عذره و نجاسات انسانی، تغییر حالت داده و در اصطلاح فقهی «جلّال» شده است. گوشت، شیر و حتی عرق این حیوان تا زمانی که فرآیند پاکسازی شرعی یا همان «استبراء» (دور نگه داشتن از نجاست و تغذیه با غذای پاک) انجام نشود، احکام خاصی از نظر طهارت و نجاست دارد.
گاهی در برخی بررسیهای لغوی غیر فقهی، این عبارت به اشتباه با واژه «جلال» به معنای شکوه و عظمت ترکیب میشود که حاصل آن ترجمههای تفسیری مانند «عصاره عظمت» است؛ اما حقیقت اصیل و کاربردی این واژه در زبان و ادبیات فارسی، همان بار معنایی فقهی یعنی حیوان نجاستخوار است. این کلمه در جدولها نیز به عنوان یک گویه ۹ حرفی کاربرد دارد.