یعنی چه
این عبارت یک ترکیب عطفی است که در ادبیات فارسی برای بیان نهایت درماندگی، فروپاشی روحی، یا وضعیت فردی که در اوج سختی و تحقیر به التماس افتاده، به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس مصوتهای زبان فارسی به صورت خوارْدی وَ زارْدی است که واو عطف در روانخوانی معمولاً به صورت ضمه خفیف شنیده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف تعیین میشود و خود کلمه ۱۰ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی ترکیبی که بتواند همزمان بار معنایی ذلت و ناله (تضرع) را برساند، معمولاً با واژگانی نظیر سیهروزی یا تحقیر عمیق معادلسازی میشود.
به عربی
در زبان عربی از ترکیب مفاهیمی چون ذلت، هوان (پستی) و تضرع یا استکانت برای رساندن این معنا استفاده میشود.
به فارسی
هر دو جزء این ترکیب کاملاً فارسی هستند. «خوار» در پارسی میانه به معنی پست یا اندک بوده و «زار» به معنی ناتوان و نالان است که با پسوند اسممصدر «ی» ترکیب شدهاند.
در قرآن
خود این ترکیب فارسی در قرآن وجود ندارد، اما معادلهای مفهومی آن مانند «تضرع» (زاری و خاکساری در پیشگاه خدا) در آیه ۴۲ سوره انعام و «داخرین» (با خواری و ذلت) در آیه ۶۰ سوره غافر آمده است.
نماد چیست
این عبارت یک مفهوم انتزاعی و حسی از ترکیب غم و تحقیر است. در فرهنگ اسطورهشناسی نماد تصویری یا جانوری خاصی ندارد، اما در ادبیات نماد شکست کامل افتخارات فردی است.
جمعبندی و توضیح کامل خواری و زاری
ترکیب عطفی «خواری و زاری» یکی از اصطلاحات کهن و اصیل زبان فارسی است که برای توصیف شدیدترین حالات درماندگی، بیچارگی و افتادن در ورطه ذلت به کار میرود. این کلمه از دو بخش «خواری» (به معنی پستی و بیارزشی) و «زاری» (به معنی ناله و تضرع از روی ناتوانی) تشکیل شده است و نشاندهنده وضعیتی است که فرد نهتنها جایگاه اجتماعی و عزت خود را از دست داده، بلکه از فرط اندوه و نیاز به ناله و التماس روی آورده است.
در متون کلاسیک فارسی از جمله شاهنامه فردوسی، این اصطلاح برای به تصویر کشیدن سرانجام تلخ جباران، شکستخوردگان یا فروافتادگان از تخت عزت استفاده شده است. اگرچه این ترکیب در متون مذهبی به عنوان یک واژه عینی وجود ندارد، اما مصادیق اخلاقی و معنوی آن در قالب مفاهیمی چون تضرع در برابر پروردگار یا ذلت گناهکاران در آخرت، به طور گسترده در متون دینی تبیین شده است.