معنی
بذله در زبان فارسی به کلامی شیرین، فکاهی و طنزآمیز گفته میشود که برای شاد کردن خاطر شنوندگان و ایجاد لبخند بیان میگردد. در گذشته این واژه مجازاً به معنی لباس کار یا لباس کهنه و دمدستی نیز به کار میرفته که امروزه منسوخ شده است.
یعنی چه
وقتی میگویند کسی بذله میگوید، یعنی کلامی شوخ و خندهدار مطرح میکند تا فضای گفتگو را صمیمی، شاد و صمیمی کند؛ کلامی که دور از جدیتِ خشک باشد.
مترادف
متضاد
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با فتح حرف اول (بـ) و سکون حرف دوم (ذ) یعنی به صورت «بَذْله» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «سخن طنزآمیز یا شوخی»، واژه ۴ حرفی «بذله» یک جواب دقیق و استاندارد است.
به انگلیسی
به فارسی
برگردان و برابرهای اصیل آن در زبان فارسی معادل مفاهیمی چون خوشزبانی، شوخی، خندهزدن و مطایبه است که بر فرحبخشی کلام دلالت دارد.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ مکتوب، بذله نماد تصویری یا جانوری خاصی ندارد؛ اما به طور مجازی و معنوی، نمادی از زبان شیرین، طنز پردازی اجتماعی، شادابی روحی و حسنخلق در روابط انسانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بذله
واژه «بذله» مأخوذ از ریشه عربی (ب-ذ-ل) است. اگرچه در زبان عربی فصیح بیشتر به معنای بخشش، گشادهدستی یا لباس پیشپاافتاده و دمدستی به کار رفته، اما پس از ورود به زبان فارسی تغییر معنایی جالبی یافته و کاملاً به معنای سخن نغز، لطیفه، شوخی و کلام فکاهی استقرار پیدا کرده است.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، بذلهگویی نشانه صمیمیت، هوشمندی کلامی و حسنخلق است. این واژه به مفاهیمی چون طنز و مطایبه بسیار نزدیک است و در نثر فکاهی برای انتقادهای غیرمستقیم اجتماعی و صیقل دادن روحیه جامعه نقشی پررنگ ایفا میکند.
بذله به عنوان یک واژه اصیل در گفتمان طنزآمیز، بر خلاف هزل و هجو که گاهی با تندی یا صراحت همراه هستند، حالتی ملایم، ظریف و فرحآور دارد که هدف اصلی آن ایجاد انبساط خاطر، خنده و صمیمیت در میان مخاطبان است.