یعنی چه
ذیشوکت یک صفت مرکب عربی (وارد شده به فارسی) است که از دو بخش «ذی» به معنی صاحب و دارنده، و «شوکت» به معنی جاه، جلال و اقتدار تشکیل شده است. این واژه در گذشته به عنوان لقبی احترامآمیز برای پادشاهان، حکام و افراد بلندمرتبه و مقتدر جامعه به کار میرفته است.
تلفظ
واژه «ذی» با یای مدی (کشیده) و واژه «شوکت» با فتح شین، سکون واو و فتح کاف تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول «ذی شوکت» با ۶ حرف است. از دیگر پاسخهای احتمالی و مشابه میتوان به باشکوه یا محتشم اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، واژگانی که بر شکوه، عظمت و ابهت دلالت دارند به عنوان معادل استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی از ساختار «ذو» (که حالت رفعی «ذی» است) به همراه شوکت یا مجد برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون باشکوه، باجلال، مقتدر، بلندپایه و محتشم است که همگی مفهوم دارا بودن قدرت و عظمت ظاهری و اجتماعی را میرسانند.
در قرآن
ترکیب عینی «ذیشوکت» در قرآن مجید به کار نرفته است؛ اما شکل مؤنث آن یعنی عبارت «ذاتَ الشَّوْکَةِ» یکبار در آیه ۷ سوره مبارکه انفال آمده است که در آنجا به طایفه نیرومند و با اسلحه و ابهت (در برابر کاروان تجارتی بدون سلاح) اشاره دارد.
نماد چیست
این عبارت نماد فیزیکی، اسطورهای یا نجومی خاصی ندارد؛ بلکه در ادبیات و تاریخ به عنوان نماد و شاخصه قدرت مقتدرانه همراه با حشمت، جلال و ابهت پادشاهان و فرمانروایان شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ذی شوکت
واژه «ذیشوکت» یک صفت مرکب عربی است که در زبان و ادبیات فارسی جایگاه ویژهای یافته است. این واژه از ترکیب «ذی» به معنای دارنده و «شوکت» به معنای عظمت، جاه و قدرت تشکیل شده است. در ریشهشناسی اصلی، شوکت با مفهوم تیزی خار یا اسلحه پیوند دارد که مجازاً به قدرت حاکم و ابهت او در جامعه تعبیر شده است. این کلمه در گذشته بیشتر به عنوان یک عنوان احترامی برای پادشاهان و امیران صاحبقدرت به کار میرفته است.
اگرچه خود این واژه به طور مستقیم در قرآن نیامده، اما مؤنث آن یعنی «ذات الشوکه» در سوره انفال برای اشاره به گروهی که دارای سلاح و نیروی جنگی بودند استفاده شده است. امروزه این واژه در متون رسمی، ادبی و تاریخی به عنوان نمادی از بزرگی، حشمت و اقتدار مقتدرانه به کار میرود و معادلهای فارسی آن کلماتی چون باشکوه، محتشم و مقتدر هستند.