یعنی چه
زیباییپرستی در لغت به معنای دلبستگی شدید به جمال و صورت زیباست. در مفهوم مدرن و فلسفی، به مکتبی اشاره دارد که زیبایی را بالاترین ارزش بشری میداند و معتقد است هنر نیازی به داشتن پیام اخلاقی، سیاسی یا آموزشی ندارد و صرفاً باید زیبا باشد (شعار هنر برای هنر).
تلفظ
این کلمه از دو بخش «زیبایی» و «پرستی» تشکیل شده و به صورت روان و بدون تشدید تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این مفهوم معمولاً با تعداد حروف بالا یا به عنوان معادل مکتب استتیسم پرسیده میشود.
به انگلیسی
این اصطلاح در زبان انگلیسی اشاره به جنبش هنری و فلسفی اواخر قرن ۱۹ دارد که اسکار وایلد از پیشگامان آن بود.
به عربی
در متون عربی بسته به سیاق متن، از واژه «الجمالية» برای جنبه فلسفی و «نزعة جمالية» برای گرایشهای هنری استفاده میشود.
به فارسی
واژههای معادل در زبان فارسی شامل جمالپرستی و زیباگرایی هستند. این کلمه ترکیبی از «زیبایی» (پارسی میانه: zēbā) و «پرستی» (از مصدر پرستیدن در پارسی میانه: paristādan به معنی بزرگ داشتن و خدمت کردن) است.
در قرآن
واژه زیباییپرستی به عنوان یک مکتب در قرآن کریم نیامده است. با این حال، قرآن در آیاتی مانند آیه ۳۲ سوره اعراف به ممدوح بودن زیباییهای آفرینش اشاره دارد و در مقابل، از فریفته شدن به ظواهر مادی و غفلت از باطن گلایه میکند.
نماد چیست
در جنبش زیباییپرستی قرن ۱۹، پرهای طاووس به عنوان نماد زیبایی محض طبیعت و گلهای آفتابگردان و زنبق به دلیل فرمهای خالص و جذابشان، به عنوان نمادهای رسمی این مکتب شناخته میشدند.
جمعبندی و توضیح کامل زیبایی پرستی
زیباییپرستی یا زیباگرایی اصطلاحی است که دو ساحت معنایی برجسته دارد. در ادبیات کلاسیک و عرفانی ایران، دلبستگی به حسن و جمال وسیلهای برای درک زیبایی مطلق (خداوند) تلقی میشد. اما در تاریخ هنر و فلسفه مدرن، این واژه معادل دقیق مکتب Aestheticism است که در قرن نوزدهم میلادی شکل گرفت.
پیروان این دیدگاه با شعار «هنر برای هنر»، ارزش یک اثر هنری را مستقل از هرگونه کارکرد اخلاقی، اجتماعی یا آموزشی میدانند و معتقدند هدف غایی هنر و زندگی، تجسدِ خودِ زیبایی و لذت حسی ناشی از آن است. نمادهایی مانند طاووس و گل آفتابگردان در غرب نمایانگر این جریان فکری هستند.