یعنی چه
واژهٔ «یواقیت» جمع مکسر «یاقوت» است که به سنگهای معدنی گرانبها و درخشان مانند یاقوت سرخ، کبود و زرد اشاره دارد. در لغت به معنای جواهرات، گوهرها و احجار کریمه به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت یَ-وا-قیِت (Yavāqīt) است که بر وزن مفاعیل در زبان عربی ساخته شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، واژهٔ یواقیت به عنوان هممعنی گوهرها یا یاقوتها کاربرد دارد و کلمهای ۶ حرفی است.
به انگلیسی
با توجه به زمینهٔ متن، میتوان از واژههای فوق برای برگردان انگلیسی یواقیت استفاده کرد.
به عربی
این کلمه اصالتاً عربی (معرب از یونانی) است و در زبان عربی به عنوان جمع مکسر کلمهٔ الیاقوت شناخته میشود.
به فارسی
در زبان فارسی، این واژهٔ دخیل عربی مستقیماً به معنای «یاقوتها» استفاده میشود. معادلهای اصیل فارسی آن شامل گوهرها، سنگهای بهادار و یاکندها است.
در قرآن
خود واژهٔ جمعِ «یواقیت» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما شکل مفرد آن یعنی «الْیاقُوتُ» دقیقاً یکبار در آیهٔ ۵۸ سورهٔ مبارکهٔ رحمن («كَأَنَّهُنَّ الْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ») برای توصیف زیبایی، صفا و پاکی حوریان بهشتی به کار رفته است.
نماد چیست
یواقیت در سنگشناسی باستانی و ادبیات فارسی نماد پایداری، جلال، ارزش بیحد و سرخیِ درخشان (استعاره از لب یار یا اشک گلگون) است. همچنین در ادبیات عرفانی به گوهرهای معرفت و حقایق الهی اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل یواقیت
واژهٔ «یواقیت» جمع مکسر کلمهٔ «یاقوت» است و در اصل به معنای سنگهای قیمتی، گوهرها و احجار کریمه به کار میرود. ریشهٔ اصلی مفرد این واژه به زبان یونانی بازمیگردد که پس از ورود به زبان عربی، به صورت جمع مکسر یواقیت بر وزن مفاعیل درآمده و سپس به ادبیات و زبان فارسی راه یافته است.
اگرچه خود لفظ یواقیت در قرآن مجید ذکر نشده، اما شکل مفرد آن (الیاقوت) در آیه ۵۸ سوره رحمن برای توصیف طراوت و درخشندگی بهشتیان استفاده شده است. در فرهنگ و ادبیات فارسی نیز این واژه نماد ارزشمندی فوقالعاده، پاکی، نور و گوهرهای معرفت به شمار میرود و نباید آن را با کلماتی نظیر واقعیت یا ییلاق اشتباه گرفت.