معنی
واژه «اشغال» به معنی به دست گرفتن کنترل یک مکان یا کشور (معمولاً با نیروی نظامی) و یا پر کردن و درگیر کردن فضا، خط تلفن یا زمان مشخص است.
یعنی چه
در زبان عامیانه گاهی با واژه همآوای خود یعنی «آشغال» (به معنی زباله) اشتباه میشود، اما اشغال (با الف) دقیقاً به معنای پر کردن فضا یا استیلا بر یک منطقه است.
مترادف
این کلمات در موقعیتهای نظامی، حقوقی و اداری به عنوان هممعنی اشغال به کار میروند.
متضاد
کلماتی که مفهوم واگذاری فضا، رفع سلطه یا دست کشیدن از درگیری را میرسانند.
هم خانواده
تمامی این واژهها در زبان عربی و فارسی از ریشه سه حرفی «ش غ ل» مشتق شدهاند.
ریشه
این واژه از زبان عربی وارد فارسی شده است. کلمه «إشغال» در باب افعال به معنی کسی را به کاری سرگرم کردن یا جایی را تصرف کردن است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه اشغال به عنوان پاسخ برای واژههای راهنما مانند تصرف نظامی یا دستاندازی کاربرد دارد.
به ترکی
این واژه با همان ساختار و معنای تصرف و استیلای نظامی در زبان ترکی نیز به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اشغال
واژه «اشغال» یک واژه پنجحرفی با ریشه عربی (ش غ ل) است که در زبان فارسی کاربردهای حقوقی، نظامی و روزمره دارد. معنای اصلی آن تصرف یک فضا، سرزمین یا درگیر کردن خطوط ارتباطی و زمان است. باید توجه داشت که این کلمه از نظر املایی و معنایی با واژه عامیانه «آشغال» (به معنی زباله و پسماند) کاملاً متفاوت است.
در ادبیات سیاسی و بینالمللی، اشغال نماد سلطه، استعمار و تحت کنترل درآوردن غیرقانونی یک منطقه جغرافیایی به شمار میرود. در زندگی روزمره نیز بیشتر در مفهوم پر بودن ظرفیت یا درگیری فضا و زمان (مانند اشغال بودن صندلی یا خط تلفن) به کار گرفته میشود.
با وجود اینکه خود ساختار کلمه اشغال به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما ریشه و همخانوادههای آن مانند «شغل» برای اشاره به سرگرمی و مشغولیت به کار رفتهاند. این واژه در زبانهای همسایه مانند ترکی نیز با همین مفهوم نظامی و تصرف شناخته میشود.