معنی
واژه «رضو» در لغت یک مصدر عربی است که به معنای خشنود کردن یا پیشی گرفتن از کسی در جلب رضایت به کار میرود. این واژه همچنین به عنوان اسم خاص جغرافیایی (اعلام) برای کوهی مشهور در شبهجزیره عربستان و مناطقی در ایران (بندرعباس و گناباد) شناخته میشود.
یعنی چه
این کلمه بیانگر مفهومِ خشنود شدن و تسلیمِ توأم با رضایت است. در اصطلاح عرفانی و دینی، به حالت آرامش درونی و پذیرش کامل خواست الهی اشاره دارد.
مترادف
این واژهها همگی در معنای پذیرشِ همراه با میل و رغبت با رضو قرابت دارند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده خشم، ناراحتی، عدم پذیرش و اکراه هستند، به عنوان ضداین کلمه شناخته میشوند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه ثلاثی مجرد (ر ض و) مشتق شدهاند و مفاهیم مشابهی را حمل میکنند.
ریشه
این کلمه ریشه اصیل فارسی ندارد و از زبان عربی وارد شده است. در عربی فعل «رَضِیَ» به معنی خشنود شد از همین ریشه است. مشتقات این ریشه ۷۳ بار در قرآن کریم تکرار شدهاند.
تلفظ
در زبان عربی به صورت فتح راء و سکون ضاد (رَضْو) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً با راهنمای «کوهی در عربستان» یا «مصدری به معنای خشنودی» خواسته میشود که پاسخ آن ۳ حرفی است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر مفاهیم خشنودی و رضایتمندی تمرکز دارند.
به عربی
از آنجا که خود کلمه ریشه عربی دارد، صورتهای اسمی رایجتر آن در عربی معیار برای رساندن این معنا استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل رضو
واژه «رضو» یک مصدر عربی از ریشه (ر ض و) است که به طور مستقل و به این صورت مصدری در فارسی امروز کاربرد فراوانی ندارد؛ اما به عنوان ریشه اصلی کلمات بسیار رایجی مانند رضا، راضی و رضوان در زبان فارسی کاملاً شناخته شده است. معنای لغوی آن خشنود ساختن و غلبه در رضایت است.
علاوه بر جنبه لغوی، رضو یک نام خاص جغرافیایی (اعلام) نیز محسوب میشود. مشهورترین نمونه آن، کوهی بلند در نزدیکی مدینه در شبهجزیره عربستان است که در متون تاریخی و مذهبی به آن اشاره شده است. همچنین در جغرافیای ایران، نام دهستانی در شهرستان بندرعباس و دهی در گناباد است.
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، ریشه این واژه از اهمیت بالایی برخوردار است و نماد تسلیم محض در برابر قضا و قدر الهی، رسیدن به آرامش درونی (نفس مطمئنه) و بالاترین درجات سلوک عرفانی یعنی «مقام رضا» به شمار میرود.