یعنی چه
جامهٔ شکاری در اصل به پوشاک و لباسی گفته میشود که شکارچیان به رنگ سبز یا همرنگ محیط طبیعت میپوشیدند تا در میان گیاهان و سبزهها از دید صید پنهان بمانند و شکار رم نکند. امروزه این واژه معادل لباس استتار نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب وصفی به صورت [جامِءِ شِکاری] است که از دو واژهٔ جامه (با کسرهٔ اضافه) و شکاری تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «لباس شکارچیان قدیم» یا «جامه سبز صیادان»، عبارت «جامه شکاری» با شمارش ۱۰ حرف قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از اصطلاحات واژهبستهای چون hunting suit یا ترکیبات مربوط به استتار استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به لباس خاصی که برای شکار استفاده میشود «ثیاب الصید» و به جامه تغییرشکلیافته برای پنهانکاری «لباس التمویه» میگویند.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل لباس شکار، پوشاک صیادی، جامه صید و در اصطلاح امروزی لباس استتار یا لباس جنگلی است.
در قرآن
عبارت «جامه شکاری» یک ترکیب کاملاً فارسی و ادبی است و در آیات قرآن کریم به صورت مستقیم یا در قالب این مفهوم اشارهای به آن نشده است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، جامهٔ شکاری نماد پنهانکاری، هوشمندی، همرنگ شدن با محیط برای رسیدن به مقصود و گاهی استعاره از پوششهای فریبنده است. شاعران گاهی سبز شدن دشت و صحرا در بهار را به پوشیدن جامه شکاری تشبیه کردهاند.
جمعبندی و توضیح کامل جامه ٔ شکاری
جامهٔ شکاری یک ترکیب وصفی و اسم مرکب کهن در زبان فارسی است که به پوشاک ویژهٔ صیادان و شکارچیان اشاره دارد. ویژگی اصلی این لباس، رنگ سبز یا همرنگ طبیعت بودن آن است که به شکارچی اجازه میداد در محیط جنگل یا دشت متواری و پنهان بماند تا حیوانات متوجه حضور او نشوند. در حقیقت، این واژه نیاکان لباسهای استتار مدرن امروزی به شمار میآید.
در متون کهن ادبی و فرهنگهایی نظیر دهخدا و آنندراج، از این واژه به عنوان ابزاری برای فریب نخجیر یاد شده است. همچنین شاعران از تعبیر جامه شکاری برای توصیف زیبایی و سرسبزی دشتها پس از باران بهاری استفاده میکردند، چرا که زمین با روییدن سبزهها، گویی جامه سبز شکاری به تن کرده است.