یعنی چه
این اصطلاح یک مصدر مرکب کنایی در زبان ادبی و کهن فارسی است و دو معنی اصلی دارد: نخست، مغرور شدن و جلوه دادن فریب و خودخواهی در رفتار؛ دوم، پختن یک پندار پوچ و بیپایه در سر و دچار خیال باطل شدن.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت [غُ رُور بَ رآ راس تَن] است.
در جدول
پاسخ جدول برای اصطلاح کنایی غرور ورزیدن یا خیال باطل کردن با ۱۲ حرف، «غرور براراستن» است.
به انگلیسی
برای انتقال حس کنایی این عبارت در انگلیسی از اصطلاحات مربوط به پروراندن پندار باطل یا تکبر استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی متناسب با بافت متن میتوان از معادلهای فوق برای رساندن مفهوم تکبر یا وهم استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این اصطلاح شامل تکبر نمودن، خودبزرگبینی پیشه کردن، غره شدن و پختن سودای بیهوده در سر است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، حباب نماد سستی و غرور زودفناست؛ سراب نماد جلوه دادن هیچ به جای واقعیت (خیال فاسد)؛ و طاووس نماد خودآرایی و غرور بیجاست.
جمعبندی و توضیح کامل غرور براراستن
اصطلاح کهن و کنایی «غرور برآراستن» از ترکیب دو جزء با ریشههای متفاوت ساخته شده است؛ واژه «غرور» ریشه عربی دارد که در اصل به معنی فریب و بیهوده امیدوار کردن است، و «برآراستن» واژهای با ریشه خالص پارسی میانه است که معنی آرایش دادن و منظم کردن را دارد. نظامی گنجوی در اشعار خود از این تعبیر یاد کرده است.
این عبارت در ادبیات کلاسیک زمانی به کار میرود که فردی دچار خودپسندی شدید شده یا پنداری پوچ و بیپایه را در ذهن خود میپروراند و آن را زیبا جلوه میدهد. به نوعی این اصطلاح آمیزهای از فریبِ نفس و تکبر رفتاری را به نمایش میگذارد.
اگرچه خود این ترکیب مرکب در متن قرآن وجود ندارد، اما جزء اول آن یعنی «الغُرور» بارها در آیات قرآنی به معنای مایه فریب و اسباب پندار باطل (مانند متاع الغرور برای دنیا) به کار رفته است که با ریشه و کارکرد ادبی آن همخوانی دارد.