یعنی چه
واژه «مردمآمیز» یک صفت ترکیبی در زبان فارسی است که از ترکیب «مردم» و «آمیز» (از مصدر آمیختن) ساخته شده است. این اصطلاح به کسی خصیصه داده میشود که خونگرم، باادب و متواضع است و به راحتی با توده مردم الفت و دوستی برقرار میکند.
تلفظ
این واژه به صورت فتحة مِیم اول، ضمّة دال، سکون مِیم دوم، و مدّ الف تلفظ میشود: [مَ رْ دُ مْ آ م ی ز].
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «اجتماعی یا خونگرم»، واژه ۸ حرفی «مردم آمیز» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مردمآمیز در زبان انگلیسی از صفتهایی استفاده میشود که ویژگی بارزِ تمایل به حضور در جمع را نشان میدهند.
به عربی
در زبان عربی با توجه به بافتار متن، واژگانی که بر حسن معاشرت و خو گرفتن با دیگران دلالت دارند به عنوان معادل این کلمه به کار میروند.
در قرآن
خودِ کلمهٔ «مردمآمیز» به عنوان یک واژه اصیل فارسی در قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، مفاهیم همسو با آن مانند حسن خلق، معروف، رحمت، و الفت میان مؤمنان بارها در آیات الهی مورد تاکید و ستایش قرار گرفته است.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ و ادبیات فارسی دارای نماد تصویری یا اسطورهای خاصی نیست، اما از نظر بار معنایی، نماد بارز اخلاقِ خوش، صلحجویی، مهربانی اجتماعی و دوری از انزوا به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مردم آمیز
واژه «مردمآمیز» از جمله ترکیبات زیبای صفت فاعلی مرخم در زبان فارسی است که بر اهمیت روابط انسانی تاکید دارد. این کلمه از دگرخواهی و گشادهرویی فرد در مواجهه با جامعه حکایت میکند و دقیقاً در نقطه مقابل واژگانی چون مردمگریز و منزوی قرار دارد.
در متون کهن ادبی از جمله گلستان سعدی، این صفت برای تحسین افرادی به کار رفته است که با حسن سلوک و صلحجویی، در میان توده مردم به نیکی زیستهاند. در دنیای امروز نیز این خصلت پدیدآورنده هوش اجتماعی بالا و توانایی برقراری ارتباطات موثر تلقی میشود.