یعنی چه
واژه «مردمخوار» در معنای حقیقی به موجود یا انسانی گفته میشود که گوشت انسانهای دیگر را میخورد (آدمخوار). در ادبیات و کاربرد مجازی، این اصطلاح کنایه از انسانهای بسیار بیرحم، وحشی، حاکمان ظالم یا افرادی است که با ظلم و ستم باعث نابودی زندگی و مال مردم میشوند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه «مَردُمخوار» است. حرف «و» در بخش دوم (خوار) واو معدوله است؛ یعنی نوشته میشود اما خوانده نمیشود و تلفظ آن مانند «خار» است. نباید آن را با واژه خوار به معنی ذلیل اشتباه گرفت.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول «مردم خوار» با ۸ حرف است. از واژههای مشابه و جایگزین در حل جدول میتوان به «آدمخوار» یا «خونخوار» اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Cannibal برای انسانهایی که همنوعخواری میکنند به کار میرود و واژه Man-eater بیشتر برای حیوانات وحشی و خطرناکی (مانند ببر یا کوسه) که به انسانها حمله کرده و آنها را میخورند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم مردمخوار یا آدمخوار از عبارتهای توصیفی «آکل لحوم البشر» یا «آكل الإنسان» استفاده میشود که دقیقاً به معنای خورنده گوشت انسان است.
در قرآن
ترکیب «مردمخوار» یا «آدمخوار» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، از نظر مفهومی در آیه ۱۲ سوره حجرات، عمل ناپسند غیبت کردن و پشت سر دیگران سخن گفتن، به زیبایی و تکاندهندگی به «خوردن گوشت برادر مرده» تشبیه شده است که قرابت معنایی با این توحش دارد.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و اسطورهشناسی، مردمخوار نماد ستمگری، قساوت قلب شدید و بیرحمی است. برای نمونه در شاهنامه فردوسی، ضحاک ماردوش که مغز جوانان را خوراک مارانش میکرد، بارزترین نماد اساطیری مردمخواری و ظلم است. همچنین در ادبیات کلاسیک، اصطلاحاتی مانند «نهنگ مردمخوار» به عنوان نمادی از خطرات سهمگین و نابودکننده به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل مردم خوار
واژه «مردمخوار» یک صفت مرکب فاعلی کهن و اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب دو بخش «مردم» (انسان) و «خوار» (از بن فعل خوردن) ساخته شده است. این کلمه در وهله اول مفهوم عینی و ترسناک آدمخواری (همنوعخواری) را در ذهن تداعی میکند که در تاریخ و اسطورهها به موجودات وحشی یا قبایل دورافتاده نسبت داده میشد.
در ادبیات فاخر فارسی، این واژه از معنای ظاهری خود فراتر رفته و کارکردی استعاری پیدا کرده است؛ به طوری که شاعران و نویسندگان از آن برای توصیف حاکمان ستمگر، بیدادگران و افرادی که شیره جان و مال جامعه را میمکند استفاده کردهاند. این واژه نمادی از اوج بیرحمی، قساوت و زیر پا گذاشتن اصول انسانیت است.