معنی
نجوا در لغت به معنای سخن گفتن مخفیانه و آرام است، به طوری که دیگران متوجه محتوای آن نشوند. این واژه معمولاً برای گفتوگوهای محرمانه، رازآلود و صمیمانه به کار میرود.
یعنی چه
وقتی کسی نجوا میکند، یعنی صدا و لحن خود را در پایینترین حد ممکن نگه میدارد تا فقط مخاطب خاص او صدا را بشنود؛ این کار میتواند نشاندهنده صمیمیت، بیان یک راز، یا پنهانکاری باشد.
مترادف
واژههایی مانند زمزمه و پچپچ دقیقترین برابرهای کاربردی برای نجوا در زبان فارسی هستند.
متضاد
کلماتی که بر صدای بلند، آشکار کردن سخن و داد زدن دلالت دارند، به عنوان متضاد این واژه شناخته میشوند.
هم خانواده
این واژهها در زبان عربی و فارسی از ریشه مشترک (ن-ج-و) مشتق شدهاند.
ریشه
این واژه از ریشه عربی «ن-ج-و» وارد فارسی شده است. در اصل لغت، از «نَجْوَة» به معنی زمین مرتفعی گرفته شده که سیل به آن نمیرسد؛ گویی افرادی که با هم نجوا میکنند، خود یا سخنشان را از دیگران جدا کرده و در جای امنی قرار میدهند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «سخن درگوشی» یا «رازگویی پنهان»، کلمه ۴ حرفی «نجوا» به کار میرود.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای این واژه Whisper است که هم به عنوان اسم و هم فعل کاربرد دارد.
جمعبندی و توضیح کامل نجوا
واژه «نجوا» بیانگر اصیلترین و ظریفترین نوع ارتباط کلامی پنهان میان انسانها است. این کلمه که از ریشه عربی وارد زبان فارسی شده، در اصل به معنای جدا کردن سخن و قراردادن آن در جایگاهی امن و دور از دسترس دیگران است. در ادبیات فارسی و عرفان، نجوا نماد قرب، صمیمیت بیواسطه و پیوند عاشقانه و قلبی میان بنده و پروردگار است که در قالب «مناجات» تجلی پیدا میکند.
در فرهنگ قرآنی نیز این واژه کاربرد وسیعی دارد و به دو بخش مثبت و منفی تقسیم میشود؛ نجوای مذموم که برای توطئه و گناه است و نجوای ممدوح که برای امر به معروف، اصلاح میان مردم و صدقه دادن صورت میگیرد. در مجموع، نجوا چه در مکالمات روزمره به معنای پچپچ و زمزمه، و چه در ادبیات به معنای رازگویی قلبی، حامل باری از احساس، صمیمیت و پنهانکاری است.