یعنی چه
وضعیتی را توصیف میکند که در آن بدون رخ دادن نشانهٔ اصلی قیامت (دمیدن اسرافیل در صور)، آشفتگی و محشری عظیم برپا شده باشد. این تعبیر به حوادث بسیار تکاندهنده و ناگهانی اشاره دارد.
تلفظ
این ترکیب از پیشوند واژهٔ فارسی «بی» همراه با ترکیب مضاف و مضافالیه عربی «نَفْخِ صُور» تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول «بی نفخ صور» با ۸ حرف است که معمولاً با راهنمای «قیامت ناگهانی» یا «رستخیز بدون شیپور اسرافیل» پرسیده میشود.
به انگلیسی
در عبارات دینی به صورت «before the blowing of the Trumpet» نیز معادلسازی میشود.
به عربی
این ترکیب خود یک ساختار فارسی است، اما معادلهای دقیق آن در زبان عربی برای رساندن این مفهوم به کار میروند.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل «قبل از قیامت»، «پیش از حشر»، «بدون هشدار قبلی» و «ناگهانی» است.
در قرآن
ترکیب «بینفخ صور» به صورت مستقل در قرآن وجود ندارد. با این حال، اصل واژهٔ «نَفْخُ فِی الصُّور» چندین بار در آیات (مانند آیه ۶۸ سوره زمر) به عنوان نشانهٔ پایان جهان مادی و آغاز رستاخیز ذکر شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و آیینی، این واژه نماد مظلومیت شدید، آشفتگی بیسابقهٔ نظام عالم و رخ دادن مصیبتی چنان سنگین است که گویی بدون طی شدن روال طبیعی آفرینش، قیامت برپا شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بی نفخ صور
تعبیر «بینفخ صور» بیش از هر چیز یادآور بیت جاودانه و شهرهٔ محتشم کاشانی در ترکیببند عاشورایی اوست که میفرماید: «باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین / بینفخ صور خاسته تا عرش اعظم است». او در این مرثیه، واقعهٔ کربلا و مصیبت وارد شده بر خاندان پیامبر را به قیامتی تشبیه میکند که بدون آمدن نشانهٔ اصلی آن، یعنی دمیدن اسرافیل در شیپور رستاخیز، در زمین برپا شده است.
این عبارت اصالتاً یک ترکیب ساختاری در زبان فارسی است و به عنوان یک واژه یا اصطلاح مستقل در متن قرآن کریم وجود ندارد. واژگان سازندهٔ آن یعنی «نفخ» (دمیدن) و «صور» (شاخ توخالی یا شیپور) عربی هستند که در آیات متعدد قرآنی برای توصیف لحظهٔ مرگ خلایق و آغاز حشر به کار رفتهاند.
در کاربردهای کنایی و ادبی، هرگاه سخن از آشوب، ماتم، یا تحولی بسیار بزرگ، ناگهانی و سهمگین در میان باشد که نظم عادی جهان را به هم بریزد، از اصطلاح بینفخ صور استفاده میشود تا شدت فاجعه و عظمت آن رویداد را به تصویر بکشد.