یعنی چه
عذابدهنده صفت فاعلی مرکب است و به فرد، عامل یا موقعیتی اطلاق میشود که مایهٔ آزار، عقوبت، شکنجه و درد و رنج جسمی یا روحی فراوان برای دیگری باشد.
تلفظ
این واژه از ترکیب کلمهٔ عربی «عذاب» و بخش فاعلی فارسی «دهنده» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما بسته به تعداد حروف معمولاً خود واژه یا مترادفهای آن است.
به انگلیسی
بسته به اینکه در جمله نقش اسمی (شخص آزاردهنده) یا صفتی (وضعیت رنجآور) داشته باشد، معادلهای متفاوتی دارد.
به عربی
واژهٔ مُعَذِّب دقیقترین معادل اسم فاعل عربی برای ترکیب فارسی عذابدهنده است.
در قرآن
ترکیب فارسی «عذابدهنده» در متن قرآن نیست، اما معادل عربی آن یعنی «مُعَذِّب» به کار رفته است؛ مانند آیه ۱۵ سوره اسراء: «وَمَا کُنَّا مُعَذِّبِینَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا» (و ما هرگز عذابکننده نیستیم، تا آنکه پیامبری برانگیزیم).
نماد چیست
در ادبیات دینی، عرفانی و اساطیری، این مفهوم نمادی از عقوبت گناهان، مظهر فرشتگان عذاب (مانند مالک جهنم)، ابزارهای تعذیب (شلاق و زنجیر) یا نفس اماره است که انسان را به رنج میکشاند.
جمعبندی و توضیح کامل عذاب دهنده
واژهٔ «عذابدهنده» یک صفت فاعلی مرکب مرخم در زبان فارسی است که از ترکیب واژهٔ عربی «عذاب» (به معنی منع و شکنجه) و بن مضارع فعل فارسی دادن یعنی «ده» به همراه پسوند «ـَنده» ساخته شده است. این کلمه به هر عامل، شخص یا وضعیتی اشاره دارد که رنج و شکنجهای سخت (جسمی یا روانی) را بر دیگری تحمیل کند.
در فرهنگهای لغت، مفاهیمی چون شکنجهگر، آزاررسان و مایهٔ عقوبت به عنوان مترادفهای اصلی آن شناخته میشوند. اگرچه خود این ترکیب فارسی در متون قرآنی وجود ندارد، اما برگردان دقیق عربی آن یعنی «مُعَذِّب» در آیات قرآن برای توصیف سنت الهی در کیفر دادن به کار رفته است.
این واژه در جدولهای کلمات متقاطع با شمارش ۹ حرفی خود شناخته میشود و در ادبیات عرفانی نیز بیشتر به عنوان نمادی از نفس سرکش و اغواگر انسان که در نهایت مایۀ ملامت و رنج جان میشود، مورد استفاده قرار میگیرد.