یعنی چه
فرقه غالیه (یا غلات) به دستهای از فرقهها و جریانها در تاریخ اسلام اشاره دارد که درباره پیامبر اسلام (ص) یا امامان معصوم (ع) زیادهروی کرده و مقام آنها را تا سطح الوهیت (خدایی)، نبوت غیراذن، یا حلول ذات الهی بالا میبردند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «فِرقِه یِ غالیه» است که غالیه از ریشه غلو به معنی تجاوز از حد و مرز اعتدال است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف خواسته شده میتواند «فرقه غالیه» (۹ حرف) یا واژه هممعنی آن «غلات» (۴ حرف) باشد.
به انگلیسی
در متون تخصصی و انگلیسی، برای اشاره به این گروه از اصطلاح خاص Ghulat یا عبارات توصیفی مانند Extremist sects استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی دارد و در کتب کلام و تاریخ مذاهب اسلامی به صورت الغلاة یا الفرقة الغالية به کار میرود.
به فارسی
معادل و برگردان مفهومی این واژه در زبان فارسی، «افراطگرایان اعتقادی»، «از حد گذشتگان» و «اهل غلو» است که نشاندهنده خروج از حد اعتدال است.
در قرآن
ترکیب «فرقه غالیه» در قرآن نیامده است، اما ریشه آن یعنی فعل «لا تَغْلُوا» (غلو نکنید) دو بار در قرآن (سوره نساء آیه ۱۷۱ و سوره مائده آیه ۷۷) در نهی از افراط مذهبی اهل کتاب درباره حضرت عیسی (ع) به کار رفته است.
نماد چیست
این جریان فکری نماد تصویری خاصی ندارد؛ بلکه نماد و شاخصه اصلی آنها در حوزه اندیشه، اعتقاد به تفویض رزق و خلق به غیر خدا، حلول ذات الهی در انسان، و نسبت دادن علم غیب ذاتی به ائمه است.
جمعبندی و توضیح کامل فرقه غالیه
فرقه غالیه یا غلات، یک عنوان تاریخی-کلامی برای گروههایی است که در تاریخ اسلام، به ویژه در حاشیه تاریخ تشیع شکل گرفتند. این گروهها در محبت یا اعتقاد به شخصیتهای مقدس دینی مانند پیامبر (ص) یا امام علی (ع)، از مرز توحید عبور کرده و ویژگیهای خدایی را به مخلوق نسبت میدادند.
از دیدگاه اسلام رسمی و به ویژه پیشوایان شیعه، این تفکرات به شدت محکوم شده و ائمه معصومین همواره از غلات بیزاری جسته و آنها را خارج از دین دانستهاند. ریشه این واژه به معنای تجاوز از حد است که در قرآن نیز به عنوان یک آسیب اعتقادی در میان اهل کتاب به آن اشاره شده است.