یعنی چه
لثه یا بیره به غشای مخاطی و بافت پیوندی متراکمی گفته میشود که آروارههای بالا و پایین را در دهان پوشانده و از ریشه و بن دندانها حمایت و محافظت میکند.
تلفظ
واژه لثه در زبان معیار با فتح لام و ثاء تلفظ میشود (لَثَه/لَثِه) و واژه بیره به صورت بَیره یا بـِیره در گویشهای شرقی ادا میگردد.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این راهنما با توجه به تعداد حروف به صورت «لثه یا بیره»، «لثه» یا «بیره» ظاهر میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه عمومی برای این بافت gum است و در اصطلاحات پزشکی و دندانپزشکی از واژه تخصصی gingiva استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به این بافت لِثَة میگویند که خود ریشه ورود این واژه به زبان فارسی معیار بوده است.
به ترکی
در ترکی استانبولی این واژه به صورت ترکیبی و به معنای تحتاللفظی «گوشتِ دندان» ساختار یافته است.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و کهن (ایرانی مانی و پهلوی) واژه «بیره» به کار میرفته که امروزه در فارسی دری و افغانستان رایج است. واژه عامیانه آن نیز «گوشت دندان» است.
نماد چیست
در فرهنگ عمومی و علم پزشکی، لثه صورتی و سالم نماد تندرستی کلی بدن و پایداری است، در حالی که لثه پرخون و تیره نماد بیماری و آسیبپذیری تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل لثه یا بیره
عبارت «لثه یا بیره» به بافت مخاطی نرم، صورتی و محکم دهان اشاره دارد که در برگیرنده ریشه دندانها و پوشاننده استخوان فک است. تفاوت اصلی این دو واژه در خاستگاه زبانی آنهاست؛ «لثه» ریشه عربی دارد و واژه رسمی و معیار در ایران امروزی است، در حالی که «بیره» یک واژه اصیل، کهن و پهلوی است که امروزه بیشتر در شاخه شرقی زبان فارسی (فارسی دری در افغانستان) کاربرد زنده دارد.
این بافت نقشی حیاتی در سلامت دهان و دندان ایفا میکند و به عنوان پایهای محکم برای حفظ دندانها شناخته میشود. در لغتنامهها و جداول کلمات متقاطع، این دو واژه مترادف یکدیگر بوده و با توجه به تعداد حروف، جایگزین هم میشوند. معادل عامیانه آن در فارسی «گوشت دندان» و معادل انگلیسی آن Gum یا واژه تخصصی Gingiva است.