یعنی چه
«یَدْعُو» یک فعل مضارع، مفرد مذکر غایب از ریشه ثلاثی مجرد «د ع و» است. این واژه در زبان عربی به معنای معطوف کردن توجه به سوی خود یا چیزی است و بسته به بافت متن، به معانی فراخواندن، دعوت کردن به یک امر، صدا زدن کسی، یا راز و نیاز و دعا کردن به پیشگاه پروردگار به کار میرود.
مترادف
مترادفهای این کلمه در زبان عربی و فارسی شامل واژگانی است که مفهوم طلب کردن، صدا زدن و دعوت را میرسانند. در بافت قرآنی، گاهی این کلمه به معنای عبادت و پرستش نیز به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «یَدْعُو» (yad’oo) است، به طوری که حرف دال دارای علامت سکون و حرف عین دارای ضمه و متصل به واو مدی است.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش دقیقاً خود واژه «یدعو» با ۴ حرف است. همچنین ممکن است بر اساس فضای جدول، معادلهای فارسی آن مانند «میخواند» یا «دعا میکند» مد نظر باشد.
به عربی
در زبان عربی معیار، بسته به زمینه و بافت جمله، میتوان از افعالی همچون ينادي، يطلب یا يستدعي به عنوان هممعنی و معادل استفاده کرد.
به فارسی
دقیقترین برگردانهای فارسی برای این فعل مضارع، واژههای «میخواند»، «دعوت میکند»، «صدا میزند» و «دعا و نیایش میکند» هستند.
در قرآن
ریشه این کلمه ۲۱۲ بار در شکلهای مختلف در قرآن کریم به کار رفته است. فعل «یدعو» در آیات متعددی با دو رویکرد آمده است: یکی دعوت الهی مانند «وَاللَّهُ يَدْعُو إِلَىٰ دَارِ السَّلَامِ» (خدا شما را به سرای سلامت میخواند) و دیگری دعوت غیرالهی و بتپرستی مانند «يَدْعُو مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُ...» (جز خدا کسی را میخواند که سود و زیانی ندارد). یک اشتباه رایج، خلط این کلمه با «یَدُعُّ» (به معنی راندن شدید) در سوره ماعون است.
نماد چیست
خودِ لفظِ فعلِ «یدعو» نماد فیزیکی خاصی ندارد؛ اما مفهوم ریشهای آن در فرهنگ اسلامی و عرفانی، نماد ارتباط مستقیم مخلوق با خالق، طلب هدایت، تنبّه، بیداری و فراخوان به سوی حقیقت و سعادت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل یدعو
واژه «یدعو» یک فعل مضارع عربی از ریشه «د ع و» است که در لغتنامهها و متون دینی اهمیت بالایی دارد. این کلمه به طور کلی به معنای خواندن، صدا زدن، دعوت کردن و نیایش به کار میرود و نشاندهنده جهتگیری یک فاعل به سوی مخاطب برای جلب توجه یا درخواست کمک است.
در فرهنگ قرآنی و اسلامی، این واژه کاربرد بسیار گستردهای دارد و مرز میان توحید و شرک را مشخص میسازد؛ چرا که گاهی نشاندهنده دعوت خداوند به سوی بهشت و هدایت است و گاهی توصیفکننده کسانی است که به جای خدا، معبودهای باطل را صدا میزنند و میپرستند. در حل جدول نیز این واژه به عنوان یک کلمه ۴ حرفی پرکاربرد شناخته میشود.