یعنی چه
در اصطلاح عامه و علوم غریبه، به عود یا صمغی ترکیبی (شامل ریشهها و گیاهان خاص) گفته میشود که در مناسک آیینی برای معطر کردن فضا، دفع بادهای آسیبرسان و پاکسازی معنوی سوزانده میشود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «عود» با ضمهٔ عین و سکون واو و دال، و «زار» با الف کشیده و سکون راء تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این نشانه معمولاً خودِ «عود زار» یا «بخور زار» است که دقیقاً ۶ یا ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی برای اشاره به این بخور آیینی از ترکیب واژه بومی زار همراه با کلمات بخور یا عود استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به ویژه در مناطق همجوار خلیج فارس و شمال آفریقا به این ترکیب بخور الزار میگویند.
به فارسی
معادل مستقیم و رایج آن در زبان فارسی همان «بخور زار» یا «بخور روحانی» است که نشاندهنده کاربرد آن در طب سنتی و مناسک بومی است.
نماد چیست
این واژه نماد دفع چشمزخم، طرد نیروهای منفی و ماوراءطبیعی (بادهای زار) و همچنین نمادی از فرهنگ و باورهای ساحلنشینان جنوب ایران است.
جمعبندی و توضیح کامل عود زار
واژه «عود زار» یک ترکیب اسمی اصیل و مستقل در لغتنامههای کلاسیک فارسی یا عربی به شمار نمیرود، بلکه اصطلاحی کاربردی و بومی است. این اصطلاح از دو جزء «عود» (به معنی چوب خوشبو با ریشه عربی) و «زار» (ریشه در زبانهای آفریقایی به معنای موجودات ماوراءطبیعی یا بادهای آسیبرسان) تشکیل شده است.
در فرهنگ عامه و متافیزیک، عود زار به نوعی صمغ و بخور ترکیبی خاص اطلاق میشود که در طب سنتی و به ویژه در مراسم آیینی «زار» در سواحل جنوبی ایران سوزانده میشود. هدف از سوزاندن آن معطر کردن فضا، آرامشبخشی و دفع انرژیهای منفی یا بادهای نامرئی است که بر اساس باورهای محلی باعث بیماری انسان میشوند.
بنابراین اگر این عبارت به عنوان یک واژه واحد مد نظر باشد، بازتابدهنده آیینهای بومی، علوم خفیه و فرهنگ فولکلور خلیج فارس است و در ساختار جدولها نیز به عنوان یک ترکیب شش حرفی با کارکرد آیینی شناخته میشود.