معنی
عشق به معنای علاقهٔ وافر، محبت سوزان و مجذوبیت تام به کسی یا چیزی است که معمولاً از دوستداشتن معمولی (حب) بسیار شدیدتر توصیف میشود و شامل دو وجه زمینی (انسانی) و آسمانی (عرفانی) است.
یعنی چه
در اصطلاح، عشق حالتی است که در آن فرد تمام کمال و زیبایی را در معشوق میبیند، به طوری که تمام وجودش تحت تأثیر این دلبستگی و تمایل شدید قرار میگیرد.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
دیدگاه مشهور این واژه را مشتق از «عَشَقَه» میداند؛ گیاهی پیچکمانند که دور درخت میپیچد و آن را خشک میکند. در دیدگاه زبانشناختی جدید، برخی پژوهشگران احتمال همریشه بودن آن با واژه اوستایی ishka (به معنی خواستن و جستجو کردن) را مطرح کردهاند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این مفهوم معمولاً خود واژه «عشق» (۳ حرفی) یا واژههای هممعنی مانند مهر و حب است.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی این واژه Love است و برای حالتهای شدیدتر روحی از واژه Passion استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عشق
واژه عشق یکی از کلیدیترین و پرکاربردترین مفاهیم در فرهنگ، هنر و ادبیات فارسی است. اگرچه اصل این کلمه ریشه در زبان عربی دارد، اما در زبان فارسی و به ویژه در سنت تصوف و عرفان اسلامی، بسط معنایی شگرفی یافته است. صوفیان و شاعران بزرگی چون حافظ، مولانا و سعدی این واژه را از سطح یک تمایل زمینی ارتقا داده و آن را به عنوان ابزار و مسیر اصلی سیر روح به سوی پروردگار و حقیقت هستی معرفی کردهاند.
نکته جالب توجه در مورد این واژه، عدم پیشینه مستقیم آن در متن قرآن کریم است؛ چرا که متون قرآنی برای بیان دلبستگی انسان به خدا و بالعکس، عمدتاً از واژههایی نظیر «حب»، «مودت» و «رحمت» استفاده کردهاند. با این حال، نمادهایی چون شمع و پروانه، گل و بلبل و قلب سرخ در فرهنگ عامه و ادبی، همگی نشاندهنده جایگاه عمیق این مفهوم در زندگی و باورهای بشر هستند.