یعنی چه
واژه «البنیان» در لغت به معنای ساختمان، دیواری برآورده شده، پی، شالوده و اساس است. این کلمه هم به ساختارهای فیزیکی و مادی (مانند عمارت) و هم به ساختارهای اعتباری و استعاری (مانند نظام فکری، عقیدتی یا اجتماعی) اشاره دارد.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با ضم یا کسر ب (البُنیان یا البِنْیان) تلفظ میشود و در زبان فارسی معمولاً با تشدید مخفی و به صورت روان در متون ادبی و مذهبی خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه «البنیان» دارای ۷ حرف است و به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «ساختمان محکم»، «اساس و پایبست» یا «بنای قرآنی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بسته به بافت متن، شامل مفاهیم ساختاری، پایهای و عمرانی میشوند.
به عربی
در خود زبان عربی، کلماتی مانند البناء و الأساس به عنوان مترادفهای مستقیم البنیان به کار میروند.
به فارسی
در زبان فارسی، دقیقترین برگردانها و معادلهای این واژه شامل بنیاد، شالوده، اساس، پایبست، پی و ساختمان هستند.
در قرآن
این واژه ۷ بار در قرآن کریم آمده است. مشهورترین آنها آیه ۴ سوره صف است: «کأنهم بُنْیانٌ مَرْصوصٌ» که مجاهدان را به سدی پولادین و بنایی یکپارچه تشبیه میکند. همچنین در آیه ۱۰۹ سوره توبه، به ساختن بنیان و شالوده زندگی و ایمان بر پایه تقوا اشاره شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، البنیان نماد اصالت، انسجام و همدلی است. جامعه یا ساختاری را نشان میدهد که اعضای آن مانند اجزای یک ساختمانِ محکم به یکدیگر چفت شدهاند و در برابر ناملایمات فرو نمیریزند.
جمعبندی و توضیح کامل البنیان
واژه «البنیان» یک وامواژهٔ اصیل عربی و قرآنی در زبان فارسی است که ریشه در مفهوم ساختن، برپاکردن و ایجاد یک سازه استوار دارد. این کلمه هم در شکل مادی خود به معنای پی، دیوار و ساختمان به کار میرود و هم در ادبیات معرفتی و اجتماعی، استعارهای از شالودههای محکم فکری، ایمانی و اجتماعی است.
بر اساس آیات قرآن، این کلمه یادآور لزوم استواری پایبستها بر تقوا و همچنین اهمیت اتحاد و یکپارچگی میان اعضای جامعه است، بهطوری که مانند یک بنای رفیع و سدّ پولادین در برابر گسست و فروپاشی مقاومت کنند.