یعنی چه
ارتماء در لغت به معنی پناه بردن، خود را انداختن یا سقوط در آغوش چیزی یا کسی است. این واژه در کاربردهای مجازی به مفهوم تسلیم شدن کامل یا فروسپاری خود نیز به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت مصوت کوتاه کسره در ابتدا و سکون روی حرف ر و ت تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه ارتماء به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر «خود را افکندن» یا «به یکدیگر تیر افکندن» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن از عباراتی که نشاندهنده سقوط اختیاری یا انداختن خود در یک موقعیت است استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در عبارتهای معاصر مانند «الارتماء فی أحضان» (خود را در آغوش کسی انداختن) بسیار رایج است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل افکندن خود، پریدن، شیرجه زدن و در معنای مجازی پناه بردن و تسلیم شدن است.
در قرآن
واژه ارتماء به صورت مستقیم در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ اما ریشه ثلاثی مجرد آن یعنی «ر م ی» در آیاتی مانند آیه ۱۷ سوره انفال («وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ رَمَىٰ») دیده میشود.
نماد چیست
در ادبیات و تصویرسازیهای عرفانی، ارتماء نمادی از فروسپاری کامل خود، پناه بردن از سر بیپناهی و در نهایت فنا شدن عاشق در مرام و آغوش محبوب به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ارتماء
واژه ارتماء مصدری از باب افتعال و برخاسته از ریشه عربی «ر م ی» به معنی انداختن و پرتاب کردن است. این کلمه در زبان فارسی به معنای خود را افکندن، شیرجه زدن، سقوط کردن یا پناه بردن به آغوش کسی استفاده میشود و نباید آن را با واژه «ارتماس» (به معنی غوطهور شدن در آب) اشتباه گرفت.
این کلمه هم در کاربرد حقیقی (مانند افتادن روی زمین یا شیرجه زدن) و هم در کاربرد مجازی و ادبی (مانند پناه بردن عاطفی یا تسلیم شدن کامل در برابر یک جریان) به کار میرود. اگرچه خود این ساختار در قرآن ذکر نشده، ریشه اصلی آن بارها در کتاب آسمانی با مفهوم پرتاب کردن و تیراندازی آمده است.