یعنی چه
عبارتی ترکیبی و عربی است که در متون دینی و ادبی به عنوان لقب یا توصیفی برای خداوند به کار میرود؛ به معنای کسی که تمام موجودات و مخلوقات را از عدم به وجود آورده است.
تلفظ
این ترکیب به صورت اضافهٔ لفظی خوانده میشود که در آن حرف 'ق' با ضمه به 'ل' در کلمهٔ بعدی متصل میگردد.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به آفریننده جهان با تعداد ۱۱ حرف، خودِ عبارت «خالق البرایا» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال دقیق این مفهوم الهی از ترکیبهایی استفاده میشود که بر خلقت تمام موجودات یا انسانها توسط خداوند دلالت دارند.
به عربی
این عبارت خود ریشهٔ کاملاً عربی دارد و در ادعیه و متون کلامی عربی در کنار تعابیر هممعنی دیگر برای ستایش آفریدگاری خداوند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ترکیب، عباراتی نظیر 'آفریدگارِ همه چیز'، 'خدای جهانآفرین' و 'خالقِ مخلوقات' هستند که به صورت گسترده در نظم و نثر فارسی به کار رفتهاند.
در قرآن
خودِ این ترکیب عینا در قرآن نیامده، بلکه یک عبارت دعایی و کلامی است. با این حال، کلمه 'خالق' ۸ بار (مانند آیه ۲۴ سوره حشر) و واژه 'البریة' ۲ بار در سوره بینه (آیات ۶ و ۷ به صورت شر البرية و خير البرية) به کار رفتهاند.
نماد چیست
این عبارت نماد مادی یا تصویری خاصی در فرهنگ ندارد، بلکه در مفاهیم اسلامی نماد یگانگی خداوند در آفرینش (توحید افعالی) و قدرت بیپایان او در ایجاد موجودات از عدم است.
جمعبندی و توضیح کامل خالق البرایا
عبارت «خالق البرایا» یک ترکیب اضافهٔ عربی-دینی است که در زبان و ادبیات فارسی به عنوان یکی از اوصاف و القاب خداوند متعال مورد استفاده قرار میگیرد. این اصطلاح از دو واژهٔ «خالق» (به معنی آفریننده از ریشه خلق) و «البَرایا» (جمعِ بَریّة به معنی آفریدگان و انسانها از ریشه برأ) تشکیل شده است و در مجموع مفهوم «آفرینندهٔ همهٔ موجودات و خلایق» را افاده میکند.
اگرچه این ترکیب به صورت یکجا و با همین ساختار در متن قرآن کریم ذکر نشده است، اما مفاهیم و تکواژههای سازندهٔ آن ریشهٔ عمیق قرآنی دارند؛ به طوری که وصف «خالق» بارها برای تجلیل از ذات الهی و واژه «البریه» برای اشاره به مرتبهٔ مخلوقات در کتاب آسمانی به کار رفتهاند. از این رو، خالق البرایا بیشتر یک تعبیر نیایشی، کلامی و ادبی محسوب میشود که در ادعیه اسلامی و اشعار عرفانی کاربرد دارد.
در فرهنگ و اصطلاحات جدول کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۱ حرف دارد و به عنوان پاسخی برای توصیف پروردگار یا واژههای مترادفی چون آفریدگار جهانیان شناخته میشود. این اصطلاح تجلیبخش مفهوم توحید و وابستگی تمام ذرات جهان هستی به یک مبدأ خلاق و توانا است.