یعنی چه
محزونه صفت مفعولی مؤنث از ریشه عربی حزن است و به زن یا حالتی اشاره دارد که غرق در اندوه، ملال و ناراحتی درونی باشد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با فتح ميم، سکون ح، ضم ز و سکون ن تلفظ میشود و های پایانی آن صامت خوانی (حرکه) دارد.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، این واژه به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای پرسشهایی نظیر «زن اندوهگین» یا «مغموم (مؤنث)» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به دلیل عدم وجود جنسیت در صفات، از واژههای عام بیانکننده غم و اندوه برای معادلسازی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این واژه اسم مفعول از فعل «حَزِنَ» همراه با تاء تانیث (ة) است که برای توصیف زنان یا کلمات مؤنث به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون غمزده، غمناک، تنگدل و پژمان است که حالت درونیِ سرشار از حزن را توصیف میکنند.
در قرآن
عین واژه «محزونه» در متن قرآن کریم نیامده است، اما ریشه آن در عبارات مشهوری مانند «ولا هم یحزنون» بسیار دیده میشود. همچنین این واژه با ساختار مؤنث در خطبه متقین نهجالبلاغه توسط امام علی (ع) در عبارت «قُلُوبُهُمْ مَحْزُونَةٌ» (دلهایشان اندوهگین است) برای توصیف پرهیزکاران به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه در ادبیات و فرهنگ عامه نمادی از شکست عاطفی، تنهایی و سوگواری است. در ادبیات عرفانی و دینی نیز نماد دلسوزی برای خلق، اشتیاق به سرای باقی و اندوه ناشی از دوری از قرب الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل محزونه
واژه «محزونه» ساختاری عربی دارد و به عنوان صفت مفعولی مؤنث، به معنای زن یا حالت اندوهگین، غمناک و افسرده وارد زبان فارسی شده است. این کلمه از ریشه «ح ز ن» مشتق شده و همخانوادههایی چون حزین، محزون و احزان دارد. در متون فارسی و کاربردهای جدولی، این واژه بازتابدهنده بار معنایی عمیقی از ملال، رنج درونی و دلتنگی است.
اگرچه این واژه با همین رسمالخط در قرآن کریم یافت نمیشود، اما مفهوم ریشهای آن در آیات الهی کاربرد زیادی دارد. بارزترین تجلی دینی این کلمه در کلام امام علی (ع) در خطبه همام است که دلهای پرهیزکاران را به سبب خداترسی و دوری از دنیا «محزونه» توصیف مینماید. در ادبیات عرفانی نیز این اندوه، نه یک صفت منفی، بلکه نشانهای از صفای باطن و اشتیاق به معبود تلقی میشود.