یعنی چه
ستمکاران کلمهای جمع (مفرد آن: ستمکار) و واژهای اصیل و فارسی است. این واژه از ترکیب «ستم» (ظلم و بیداد)، پسوند فاعلی «کار» و نشانهٔ جمع «ان» ساخته شده و به کسانی اشاره دارد که مایهٔ آزار، جفا و تضییع حقوق دیگران هستند.
تلفظ
تلفظ این واژه با فتحة روی سین و تاء (سَ، تَ)، سکون روی میم (مْ)، تلفظ کشیدهٔ کاف و راء (کا، را) و در نهایت سکون نون (نْ) صورت میگیرد.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژهٔ ستمکاران به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر ظالمان، ستمگران، یا بیدادگران کاربرد دارد و طول آن ۸ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به لحن و سیاق متن، میتوان از واژههای فوق برای رساندن مفهوم ستمکاران استفاده کرد.
به عربی
در متون عربی و به ویژه قرآن کریم، واژهٔ الظالمین رایجترین معادل برای ستمکاران است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به جمع ستمکاران از این واژهها استفاده میشود.
در قرآن
در ترجمههای فارسی قرآن، ستمکاران دقیقترین معادل برای «الظّالِمین» است. در آیات متعددی مانند آیه ۸۶ سوره آلعمران آمده که «خداوند قوم ستمکار را هدایت نمیکند» (...وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ) و در آیه ۱۲۹ سوره انعام اشاره شده که ستمکاران به خاطر اعمالشان بر یکدیگر مسلط میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل ستمکاران
واژهٔ «ستمکاران» یک نام جمع اصیل فارسی است که ریشه در مفهوم «ستم» به معنای ظلم، بیداد و بیعدالتی دارد. این کلمه در فرهنگ و ادبیات فارسی همواره در تقابل با مفاهیمی چون «دادگران» و «مظلومان» قرار میگیرد و نشاندهندهٔ کسانی است که با قدرتطلبی و بیرحمی، حقوق دیگران را پایمال میکنند.
در قلمرو فرهنگ و اسطورهشناسی ایرانی، شخصیتهایی مانند ضحاک ماردوش بارزترین نماد ستمکاری به شمار میروند؛ همانطور که در ادبیات نمادین، حیواناتی چون گرگ یا پدیدههای طبیعی مانند باد خزان (پاییز) به دلیل آسیب رساندن به دیگران، مظهر ستمگری بودهاند. این واژه بار معنایی بسیار منفی در متون اخلاقی و مذهبی دارد.
در حوزهٔ معارف اسلامی و قرآن کریم نیز این واژه ترجمهٔ مستقیمی برای اصطلاح «الظالمین» است که خداوند بارها آنها را از هدایت و محبت خود محروم دانسته و به آنان وعدهٔ کیفر داده است. معادلهای بینالمللی آن نظیر Oppressors در انگلیسی و Zalimler در ترکی نیز همین عمق از مفهوم بیدادگری را منعکس میکنند.