معنی
واژه غضبا (یا غضباً) صورت قیدی و منصوب از ریشه غضب است که به حالت و کیفیت انجام یک عمل همراه با خشم و برافروختگی اشاره دارد.
یعنی چه
این کلمه زمانی به کار میرود که فردی کاری را در وضعیت هیجانی شدید، برخاسته از جوشش خون و تمایل به انتقام یا اعتراض انجام دهد.
مترادف
واژههای فوق نشاندهنده حالت برافروختگی و ناراحتی شدید در زبان فارسی هستند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده حالت خشنودی، بردباری و آرامش در رفتار هستند که در نقطه مقابل خشم قرار دارند.
ریشه
این واژه کاملاً ریشه عربی دارد و مفهوم اصلی آن شدت گرفتن خشم، برافروختگی و هیجان منفی است که از طریق متون دینی و ادبی وارد زبان فارسی شده است.
تلفظ
در زبان عربی به صورت غَضَباً (با تنوین نصب) و در کاربردهای فارسی و شعری گاهی به صورت غَضْبا تلفظ و خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این واژه، خود کلمه «غضبا» با ۴ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این حالت قیدی از واژههایی که بیانگر رفتار همراه با خشم هستند استفاده میشود.
به عربی
در عربی معیار برای بیان این حالت علاوه بر غضباً، از واژههای هممعنی دیگر در نقش حال یا تمییز استفاده میشود.
در قرآن
خود ریشه غضب و مشتقات آن در قرآن کریم کاربرد زیادی دارد. برای نمونه در آیه ۱۵۰ سوره اعراف آمده است: «وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَىٰ إِلَىٰ قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفًا» که به معنای بازگشت خشمناک و اندوهگین حضرت موسی به سوی قومش است.
جمعبندی و توضیح کامل غضبا
واژه «غضبا» یا «غضباً» یک صفت قیدی و منصوب برخاسته از ریشه عربی «غ-ض-ب» است. این کلمه در ادبیات فارسی و متون دینی به معنای انجام دادن کاری در وضعیت خشم، عصبانیت شدید و برافروختگی به کار میرود. مفهوم اصلی این واژه با هیجانات تند روحی و دوری از آرامش گره خورده است.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، ریشه این واژه بارها برای توصیف قهر الهی یا خشم پیامبران در برابر انحرافات امتها استفاده شده است. از نظر ساختاری واژهای ۴ حرفی است که در کاربردهای جدولی و لغوی، مترادفهایی چون دژم، خشمگینانه و با عصبانیت دارد و متضاد آن بر صلح، رضا و بردباری دلالت میکند.