یعنی چه
این اصطلاح ترکیبی برای توصیف افراد یا اشیایی به کار میرود که از نظر هندسه ظاهری، تناسب اندام یا اجزای چهره دچار ناهماهنگی هستند و در کل منظری ناخوشایند و کریه دارند.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت بخشبندی شده: بَد (bad) + تَر (tar) + کیب (kib) + وَ (va) + زِشْت (zešt) + صو (su) + رَت (rat).
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «بدترکیب و زشت صورت» دقیقاً ۱۵ حرف دارد و پاسخهای جایگزین و کوتاهتر آن شامل کلماتی چون کریهالمنظر، بدریخت و بدقواره است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با میزان ناهماهنگی ظاهری از واژههای مختلفی استفاده میشود که ugly عمومیترین و deformed تخصصیترین آنهاست.
به عربی
زبان عربی برای توصیف زشتی صورت و عدم تناسب اندام کلمات دقیقی دارد که رایجترین آنها در متون، کریه المنظر و قبیح است.
به فارسی
معادلهای فارسی اصیل و رایج این عبارت شامل ترکیبهایی همچون بدقیافه، بدنما، بدهیکل و بدلقا است که همگی بر عدم توازن ظاهر دلالت دارند. واژه زشت ریشه پهلوی (zešt) دارد و ترکیب یک اسم مصدر عربی است.
در قرآن
این ترکیب صفت فارسی در قرآن نیست، اما مفهوم تغییر صورت به شکل زشت (مسخ) در آیاتی مانند ۶۵ بقره و مقابل آن، آفرینش در بهترین صورت و ترکیب (أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ) در آیه ۴ سوره تین آمده است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و فرهنگ عامه، ظاهر بدترکیب و زشتصورت نماد ناپاکی درونی، شرارت و تضاد با کمال و زیبایی است. در متون مذهبی نیز گاه به عنوان نماد تجسم عینی کارما و اعمال بد انسان یاد میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بدترکیب و زشت صورت
عبارت «بدترکیب و زشت صورت» یک صفت مرکب توصیفی در زبان فارسی است که برای بیان اوج ناهماهنگی، بیقوارگی و نازیبایی در چهره، اندام یا ساختار کلی یک فرد یا شیء به کار میرود. این اصطلاح از دو بخش واژگانی با ریشههای متمایز ساخته شده است؛ «زشت» واژهای اصیل با ریشه فارسی میانه و پهلوی است، در حالی که «ترکیب» و «صورت» از زبان عربی وارد شدهاند. در کاربردهای روزمره، این کلمه مترادف با مفاهیمی چون بدریخت، بدقیافه و کریهالمنظر قرار میگیرد.
در فرهنگ، اسطورهشناسی و ادبیات فارسی، زشتی صورت و بدترکیبی اندام معمولاً فراتر از یک ویژگی فیزیکی ساده تعبیر میشود. این مفاهیم اغلب نمادی از پلیدی باطنی، سیرت ناپاک، و نمود ظاهری صفات رذیله هستند که در قالب موجوداتی مانند دیو و غول تصویر میشوند. در متون مذهبی و اخلاقی نیز بر این نکته تأکید شده که اعمال ناپسند انسان در جهان دیگر به صورت موجودی بدترکیب تجسد مییابد، در حالی که آفرینش نخستین انسان بر اساس آیات الهی در بهترین تناسب و نیکوترین صورت (احسن تقویم) بوده است.